Απόψεις Γιάππος Αχιλλέας
Γιάππος Αχιλλέας

Γιάππος Αχιλλέας

Website URL: http://www.giappos-pointers.gr E-mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από κακόβουλη χρήση. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε την Javascript για να τη δείτε.

Γιώργος Τσαμαντάκης: Τα πρώτα σου κυνηγετικά βήματα, πως και πότε έγιναν;

Αχιλλέας Γιάππος: Κλασικά κι εγώ όπως και οι περισσότεροι από εμάς, κατάγομαι από μία οικογένεια με μεγάλη κυνηγετική παράδοση και έτσι ήρθα από πολύ νωρίς σε επαφή με το κυνήγι. Το ιδιαίτερο μ’ εμένα ήταν ότι εξαιτίας ενός σημαντικού προβλήματος υγείας του πατέρα μου, τον συνόδευα συνεχώς στο κυνήγι από ηλικία 13 και κουβαλούσα το μεγαλύτερο μέρος της ημέρας το τουφέκι του. Έτσι πραγματικά μπορώ να πω ότι κυνηγάω από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου.

Γ.Τ: Μόνο pointer; (γιατί;)

Α.Γ: Παρότι όλοι οι συγγενείς μου κυνηγούσαν τριχωτό θήραμα, εμένα με κέρδισε το κυνήγι των φτερωτών. Το 1983 και σε ηλικία 15 ετών παίρνω το πρώτο μου σκύλο, ένα επανιέλ μπρετόν. Ένα μεγάλο απόκτημα για την ηλικία μου, αλλά και μία πολύ τραυματική εμπειρία, μιας και ήταν ένα «μάλλον» κακό άτομο της φυλής του. Το 1988 έρχομαι σε τυχαία επαφή με ένα αγγλικό σέττερ όπου εκεί για πρώτη φορά βιώνω αυτό που μέχρι τότε μόνο άκουγα, για σκυλιά που «παγώνουν» και περιμένουν ατελείωτα να έρθει ο κυνηγός για να ξεσηκώσει το θήραμα. Σχεδόν αμέσως ψάχνω για να αγοράσω ένα αγγλικό σέττερ. Πάνω στο άγχος μου να αποκτήσω ένα παρόμοιο σκυλί και μη μπορώντας να βρω ένα κουτάβι διαθέσιμο, αγόρασα ότι βρήκα. Ένα ποϊντεράκι αγνώστων λοιπών στοιχείων. Η αγορά αυτή πραγματικά άλλαξε την κυνηγετική μου πορεία. Από τότε έως και σήμερα, παρότι ήρθα σε επαφή με τις περισσότερς φυλές και είδα εξαιρετικά ζώα, δεν ήταν ποτέ αρκετά για να με κάνουν να αλλάξω τα πόιντερ.

Γ.Τ: Πόσα σκυλιά έχεις; Μίλησέ μας λίγο γι’ αυτά (αίματα, συμπεριφορά, διακρίσεις, κυνήγια κ.λπ.).

Α.Γ: Αυτή τη στιγμή τα προσωπικά μου σκυλιά είναι μόνο 4. Υπάρχουν και άλλα τόσα περίπου στα χέρια πολύ καλών φίλων, καθώς και τρία κουτάβια. Εκτός από ένα θηλυκό το οποίο είναι μια σημαντική μητέρα, όλα τα υπόλοιπα είναι δικής μου εκτροφής, αποτέλεσμα μιας δωδεκάχρονης προσπάθειας. Τα σκυλιά μου προέρχονται από έναν παλιό γεννήτορα το Rif della Steccaia, ένα σκύλο με σπουδαία κυνηγετικά προσόντα, καθώς και υψηλή μορφολογία. Τα ζώα τα οποία απέκτησα αρχικά είχαν τεράστια δύναμη, μεγάλο κυνηγετικό ταπεραμέντο, ευκολία πάνω στο θήραμα με αποτέλεσμα να φερμάρουν και να συναινούν αυτόματα σε πολύ νεαρή ηλικία, είχαν όλα φυσική θηραματοφορία και όλα διακρίνονταν από μια υψηλή τυπικότητα. Δεν είναι τυχαίο ότι από την πρώτη γέννα της καριέρας μου το ‘96, πέντε από τα οκτώ κουτάβια της γέννας κατέκτησαν στη συνέχεια CAC σε μορφολογία από κριτές όπως ο αείμνηστος Ammanati, ο κ. Dellatore, ο κ. Pillard, ο k. Dragan, ο κ. Jourbatovich και άλλοι κορυφαίοι κριτές της ευρωπαϊκής κυνοφιλίας. Υπήρχε όμως στα ζώα αυτά ένα σημαντικό έλλειμμα σε ποιότητα κυρίως όσον αφορά τη μηχανική τους .

Έβαλα λοιπόν στόχο να δουλέψω με αυτό το υλικό, το οποίο αποτελούσε μία πολύ καλή βάση και να φροντίσω να βελτιώσω το κομμάτι αυτό το οποίο υστερούσε. Με πολύ παρατήρηση και αναζήτηση καθώς και με κάποιες αποτυχίες κατόρθωσα να βρω ένα θηλυκό, κόρη ενός σπουδαίου σκύλου, του Amos degli Uberti, η οποία έλυσε πολλά από αυτά τα προβλήματα. Η επιλογή μου αυτή και η βοήθεια της τύχης είχαν σαν αποτέλεσμα τα σκυλιά μου των τελευταίων 5 ετών να έχουν βελτιώσει σημαντικά την ποιότητά τους και να μπορούν πλέον να πετυχαίνουν σημαντικές διακρίσεις όχι μόνο στη μορφολογία, αλλά και στην εργασία. Χαρακτηριστικό ήταν ότι φέτος το πρωτάθλημα του 2006 τελείωσε βρίσκοντας 4 σκυλιά μου στην κατάταξη εκ των οποίων τα 3 ήταν και εκτροφής μου. Τα αποτελέσματα αυτά έγιναν τόσο στην έρευνα κυνηγίου όσο και στη μεγάλη έρευνα. Θεωρώ πολύ σημαντικό ότι τα 3 από τα 4 σκυλιά είναι θηλυκά εκ των οποίων το ένα μόλις 17 μηνών, η οποία πέτυχε την πρώτη της διάκριση κατά τη διάρκεια του τουρνουά «Μέγας Αλέξανδρος».

Στη μορφολογία δύο σκυλιά μου κέρδισαν τους τίτλους «καλύτερο αρσενικό» και «καλύτερο θηλυκό» πόιντερ ελληνικής εκτροφής για το 2006.

Γ.Τ: Ποιες γραμμές αίματος ακολουθείς;

Α.Γ: Οι γραμμές αίματος που βασικά χρησιμοποίησα είναι αυτές οι δύο που σας προανέφερα. Σ’ ένα τελευταίο ζευγάρωμα που έκανα πριν από 1,5 χρόνο στην Ιταλία χρησιμοποίησα ένα γιο του Ribot della Noce. Θα ήθελα να δηλώσω ότι σαν άτομο δεν έχω κολλήματα και προκαταλήψεις με κάποιες γραμμές αίματος, ούτε δίνω κυρίαρχη σημασία στα pedigree. Οι λόγοι είναι πολλοί και μοιάζουν απλοί. Αρχικά πολλά από τα στοιχεία γενεαλογίας των σκύλων δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα. Άλλοι σκύλοι ζευγαρώνονται και άλλοι δηλώνονται. Ακόμη, εάν αυτή τη στιγμή μελετήσουμε το pedigree ενός σπουδαίου πρωταθλητή, θα δούμε ότι σε ένα τεράστιο ποσοστό είναι σχεδόν πανομοιότυπα με το pedigree των σκύλων που βρίσκονται στα χέρια των περισσοτέρων από εμάς. Άρα θεωρητικά οποιονδήποτε από τους σκύλους κι αν ζευγάρωνα με το ίδιο pedigree, το αποτέλεσμα της γέννας θα έπρεπε να ήταν περίπου ίδιο. Όσοι όμως γνωρίζουν, ξέρουν ότι κάτι τέτοιο δεν ισχύει. Έτσι, αρχικά ψάχνω για τα ολοκληρωμένα άτομα. Κοιτάζω να βρω το σκύλο ο οποίος κουβαλάει τα χαρακτηριστικά τα οποία με ενδιαφέρουν. Κατόπιν εξετάζω τη γενεαλογία του για να μπορέσω να δω εάν μπορώ να βγάλω συμπεράσματα για το αν αυτά τα χαρακτηριστικά είναι γνωρίσματα που εμφανίζονται γενικά στη γραμμή αίματος του σκύλου ή εάν ο σκύλος αυτός είναι αποτέλεσμα ενός «παιχνιδιού της τύχης». Τέλος, μεγάλη αξία δίνω στο επίπεδο των απογόνων του σκύλου αυτού, εάν υπάρχουν.

Γ.Τ: Ασχολείσαι και με την εκτροφή πέρα από την εκπαίδευση;

Α.Γ: Βασικά ασχολούμαι με την εκπαίδευση. Η ενασχόλησή μου με τους σκύλους και η εκπαίδευσή τους ήταν ένα έργο που πάντα με ενθουσίαζε. Από την εποχή του πρώτου μου σκύλου έτρεχα με ένα ποδήλατο στο οποίο είχα προσαρτήσει ένα πλαστικό τελάρο από βιομηχανική ντομάτα στο οποίο έβαζα το κουτάβι και πήγαινα τότε μέχρι τα σημερινά Κωνσταντινοπολίτικα της Θεσσαλονίκης, όπου τότε ήταν μια περιοχή με πολλά χωράφια γεμάτα με πεδινές πέρδικες και προσπαθούσα να το εκπαιδεύσω.

Τα χρόνια περνούσαν, οι σκύλοι άλλαζαν, τα μέσα άλλαζαν, όμως το πάθος παρέμενε, ακόμα και όταν οι επαγγελματικές μου υποχρεώσεις μου άφηναν ελάχιστο χρόνο για να ασχοληθώ μ’ αυτό. Τα τελευταία 4 χρόνια πήρα μία σημαντική απόφαση, με την απόλυτη συμπαράσταση της γυναίκας μου, εγκατέλειψα μια μεγάλη καριέρα στο χώρο των φαρμακευτικών πολυεθνικών εταιριών, στις οποίες εργάστηκα για 10 περίπου χρόνια και ασχολήθηκα πολύ πιο συστηματικά με το πάθος μου. Βέβαια και η εκτροφή κατέχει ένα ξεχωριστό μέρος στην καρδιά μου. Θεωρώ ότι είναι πραγματικά ένα εξαιρετικά δύσκολο έργο και φυσικά δεν είναι τυχαίο ότι οι πραγματικά ξεχωριστοί εκτροφείς σε ευρωπαϊκό επίπεδο μετριούνται στα δάχτυλα του ενός χεριού. Ίσως να περισσεύουν και κάποια δάχτυλα!

Να ξεχωρίσουμε ότι υπάρχει σημαντική διαφορά μεταξύ «εκτροφής» και «κτηνοτροφίας». Η αθρόα παραγωγή κουταβιών δεν σημαίνει αυτόματα ότι κάνουμε εκτροφή. Η εκτροφή θέλει όραμα και αυστηρό σχεδιασμό. Πραγματικά ελπίζω στο μέλλον να μπορώ κι εγώ να κερδίσω τον τίτλο του εκτροφέα. Παρότι διαθέτω επωνυμία από το ‘98, δεν μπορώ να πω ότι είμαι εκτροφέας, για τον απλούστατο λόγο ότι στα 12 χρόνια ενασχόλησής μου με την καθαρόαιμη κυνοφιλία έχω κάνει μόνο 5 προσωπικές γέννες.

Γ.Τ: Ποια σκυλιά είναι κατάλληλα για αγώνες; Πως θα το ξεχωρίσει ο κυνηγός;

Α.Γ: Κατάλληλα για αγώνες είναι τα σκυλιά που έχουν ποιότητα, μεγάλο ψυχισμό και φυσικά είναι κυνηγοί. Πρέπει ο κόσμος να καταλάβει ότι ένα σπουδαίο κυνηγόσκυλο έχει μεγάλες πιθανότητες να είναι κατάλληλο για αγώνες. Το μόνο ο οποίο πρέπει να αξιολογηθεί παραπάνω για να καταλήξουμε ότι ένα συγκεκριμένο ζώο μπορεί να συμμετάσχει σε αγώνες, είναι η εκπαιδευσιμότητά του. Το καλύτερο που μπορεί να κάνει ο ιδιοκτήτης ενός τέτοιου ζώου είναι στην πρώτη ευκαιρία που θα βρει να παρουσιάσει το ζώο του σε κάποιον αγώνα πρακτικού κυνηγίου, ώστε να πάρει και την άποψη ενός κριτή ή να απευθυνθεί σε έναν επαγγελματία κυναγωγό για να τον συμβουλέψει καλύτερα για το επίπεδο και την προοπτική του σκύλου του.

Γ.Τ: Ποιο είναι το επίπεδο των αγώνων στη χώρα μας;

Α.Γ: Οι αγώνες αυτή τη στιγμή βρίσκονται σε αρκετά υψηλό επίπεδο κι αυτό προκύπτει εύκολα και αβίαστα από τις μεγάλες ευρωπαϊκές διακρίσεις των ελληνικών αποστολών τα τελευταία χρόνια. Δεν θέλω να πω πολλά κοινότυπα και χιλιοειπωμένα για την αξία των αγώνων, θέλω όμως να επισημάνω την ανάγκη να έρθει ο κόσμος ξανά πίσω στα τερέν για να βοηθήσει την προσπάθεια των λίγων επαγγελματιών, μερικών κριτών και κάποιων εραστών της αγωνιστικής κυνοφιλίας των οποίων τη δουλειά αξιοποιούμε όλοι μας έχοντας πλέον στα χέρια μας σκυλιά πολύ καλύτερα του παρελθόντος. Η έκκληση αυτή δεν αφορά μόνο το μέσο κυνηγό, αφορά ακόμα και παλιούς κυναγωγούς, εκτροφείς, κριτές και πρώην ιδιοκτήτες. Τα προβλήματα που μπορεί κάποιος να εντοπίσει στους αγώνες, ενδεχομένως να είναι πολλά. Η αποχή όμως δεν τα λύνει. Ας περαμερίσουμε τις διαφορές μας ή τις προκαταλήψεις μας και νομίζω ότι θα βρεθεί ένας κοινός τόπος συνεργασίας για να μπορέσουμε να βελτιώσουμε ακόμη περισσότερο τους αγαπημένους μας σκύλους. Σημαντικό επίσης όλοι οι νέοι οι οποίοι διαβάζουν μέσα από τα περιοδικά για όλους τους σκύλους που φιγουράρουν τα ονόματά τους, για τις σημαντικές παρουσίες και τα σπουδαία τους αποτελέσματα, να έρθουν από κοντά να τους δούνε. Μια τέτοια εμπειρία μόνο θετική μπορεί να είναι και μέσα από μια τέτοια διαδικασία θα προκύψουν και τα άτομα που θα προάγουν την κυνοφιλία στο μέλλον.

Γ.Τ: Ποιο είναι το επίπεδο των αγγλικών φυλών στην Ελλάδα;

Α.Γ: Το επίπεδο των αγγλικών φυλών στην Ελλάδα σήμερα βρίσκεται σε αρκετά υψηλό επίπεδο. Ο μέσος Έλληνας κυνηγός είναι σίγουρο ότι σήμερα έχει στα χέρια του ένα ζώο υψηλότερων προδιαγραφών από ότι στο παρελθόν. Ο μέσος όρος έχει σαφώς ανέβει. Αυτό το οποίο πρέπει να προσεχθεί είναι η «βιτρίνα» μας. Οι εκτροφείς αγγλικών φυλών θα πρέπει κατά την ταπεινή μου γνώμη να δώσουν μεγαλύτερη προσοχή στην ποιότητα της κίνησης, καθώς επίσης και στη μεγαλύτερη τυπικότητα των ζώων. Έτσι, τα κορυφαία ζώα τα οποία προορίζονται για αγωνιστική καριέρα να έχουν περισσότερα εφόδια για να ανταπεξέλθουν στον κορυφαίο ευρωπαϊκό ανταγωνισμό. Οι εποχές όπου μία παγωμένη ουρά και ένα κράτημα κεφαλιού πάνω από τη ράχη ήταν αρκετό, έχουν περάσει ανεπιστρεπτί.

Γ.Τ: Ο κυνηγός τελικά να επιλέξει κουτάβι από κυνηγόσκυλα ή «αγωνόσκυλα»;

Α.Γ: Για μένα όπως και για πολλούς, ο διαχωρισμός αυτός είναι επίπλαστος και κατά τη γνώμη μου καλλιεργείται τεχνητά κυρίως από κάποιους εκτροφείς των «πραγματικών» κυνηγόσκυλων, των οποίων τα «πραγματικά» κυνηγόσκυλα σε πολλές περιπτώσεις δεν έχουν παρουσιαστεί ούτε σε έναν αγώνα πρακτικού κυνηγίου. Αναρωτιέμαι λοιπόν τότε ποιος είναι αυτός ο οποίος έχει αξιολογήσει αυτά τα ζώα σαν «πραγματικά» κυνηγόσκυλα. Και πώς γίνεται τα ζώα τα οποία παρουσιάζονται μπροστά σε κοινό, κρίνονται από κριτές και πολλές φορές κερδίζουν σε διεθνές επίπεδο, να χαρακτηρίζονται «εικονικά» κυνηγόσκυλα; Νομίζω πως μπορεί ο καθένας να καταλάβει τη σκοπιμότητα αυτού του διαχωρισμού. Έτσι λοιπόν αυτό που πρέπει να κάνει ένας κυνηγός όταν θέλει να αγοράσει ένα κουτάβι, να αφιερώσει λίγο χρόνο και να επισκεφθεί τους δύο ή τρεις εκτροφείς στους οποίους έχει κατασταλάξει ως επιλογές, έτσι ώστε να έχει προσωπική άποψη του επιπέδου των ζώων που έχει στη διάθεσή του ο καθένας και αναλόγως να επιλέξει.

Γ.Τ: Πολλοί διαμαρτύρονται ότι το pointer στις μέρες μας έχει άψογο στυλ αλλά όχι αίσθηση θηράματος, τι έχεις να πεις πάνω σ’ αυτό;

Α.Γ: Θα έλεγα ότι τώρα αγγίζουμε ένα θέμα που καίει. Παρά τη λατρεία που έχω σ’ αυτή τη φυλή, πρέπει να παραδεχτώ ότι το φαινόμενο της έλλειψης αίσθησης θηράματος έχει κάνει την εμφάνισή του. Τα τελευταία χρόνια ίσως λίγο πιο έντονα. Ας μην στεναχωριούνται οι φίλοι του πόιντερ με αυτό που λέω, γιατί εάν κλείσουμε τα μάτια στο πρόβλημα τότε δεν πρόκειται να το λύσουμε ποτέ. Από την άλλη μεριά, ας μην επιχειρήσουν οι λάτρεις άλλων φυλών γιατί το πρόβλημα αυτό έχει αρχίσει να χτυπάει και τις πόρτες άλλων φυλών (σέττερ, επανιέλ). Όλες οι φυλές οι οποίες εμφανίζουν μία έντονη δημοτικότητα αρχίζουν να πλήττονται από το φαινόμενο αυτό. Το πρόβλημα αυτό δε νομίζω ότι μπορεί κανείς με απόλυτο τρόπο να διατυπώσει τους ακριβείς λόγους που το έχουν δημιουργήσει. Περισσότερο υποθέσεις εργασίας μπορούμε να κάνουμε. Η άποψή μου για το συγκεκριμένο πρόβλημα είναι η εξής: α) Η παρουσία πολλών και τις περισσότερες φορές ανέλεγκτων θηλυκών μέσα στις διάφορες εκτροφές αρχίζει πλέον να έχει ανεπιθύμητες δράσεις. Το γεγονός ότι τα ζώα αυτά δεν έχουν κυνηγήσει ποτέ ώστε να δούμε όλο το φάσμα των προτερημάτων και μειονεκτημάτων τους, σιγά σιγά οδηγεί σε έναν εκφυλισμό του κυνηγετικού ταμπεραμέντου και της κυνηγετικής ευφυΐας που ουσιαστικά αποτελούν την αίσθηση του θηράματος. Αυτό έχει γίνει ιδιαίτερα έντονο στη γειτονική μας Ιταλία, όπου οι θηλυκές οι οποίες έχουν ένα ποιοτικό καλπασμό δοκιμάζονται σε κάποια τριφυλλοχώραφα με στημένο θήραμα εκτροφείου για να ελεγχθεί η ποιότητα της φέρμας. Αν περάσουν επιτυχώς το τέστ, τότε τα ζώα αυτά μπαίνουν στην παραγωγική διαδικασία με όλες τις συνέπειες. β) Οι αγώνες κυρίως Μεγάλης Έρευνας ίσως να έχουν βάλει λίγο το χεράκι τους στο πρόβλημα αυτό. Οι σκύλοι αγώνων υποβάλλονται σε μια αυστηρή εκπαίδευση ώστε μεγάλο μέρος της πρωτοβουλίας τους να υποταχθεί στις ανάγκες των κανονισμών. Μέρος της κυνηγετικής ευφυΐας θυσιάζεται στο βωμό της γεωμετρικής παρουσίας. Αυτό έχει σαν συνέπεια οι παρουσίες των σκύλων να είναι αρκετά ομοιόμορφες, πράγμα το οποίο καθιστά εξαιρετικά δύσκολο να αναγνωριστεί ο μεγάλος κυνηγός. Βέβαια, τα αποτελέσματα είναι αμείλικτα και τελικά αναδεικνύεται ο καλύτερος «κυνηγός» μιας και ο σκύλος αυτός μπαίνει συχνότερα στη βαθμολογία.

Το γεγονός όμως ότι ένας σκύλος είναι πιο κυνηγός από τους υπόλοιπους, αυτό δεν σημαίνει αυτόματα ότι ο συγκεκριμένος σκύλος είναι σπουδαίος κυνηγαράς. Υπάρχει έντονα η τάση να προτιμούνται οι σκύλοι οι οποίοι έχουν προδιάθεση να κάνουν μεγάλες ευθείες, πράγμα το οποίο κάνει πιο εύκολη τη δουλειά των κυναγωγών. Στην πραγματικότητα όμως το κυνήγι δεν είναι μία απόλυτα γεωμετρική διαδικασία. Η συνεχής όμως χρήση των συγκεκριμένων αρσενικών σκύλων με τις προαναφερθείσες θηλυκές έχει επιτείνει το πρόβλημα της απώλειας αίσθησης θηράματος. Φυσικά αυτό δεν σημαίνει ότι οι αγώνες είναι κακοί ή ότι πρέπει να καταργηθούν γιατί δημιουργούν προβλήματα. Αυτό είναι μια υπεραπλουστευμένη προσέγγιση. Η λύση θα δοθεί και πάλι μέσα από τέτοιες ανοιχτές διαδικασίες και όχι μέσα στα καφενεία. Ενδεχομένως θα πρέπει να δοθεί μεγαλύτερη βαρύτητα σε αγώνες πρακτικού κυνηγίου υψηλού επιπέδου ή να αναζητηθούν νέοι τύποι αγώνων ή τέλος νέοι τρόποι αξιολόγησης ώστε να προληφθεί η εξάπλωση αυτού του φαινομένου και φυσικά να εξαληφθεί. Στο ζήτημα αυτό απάντηση θα δώσουν άτομα πιο ειδικά από μένα.

Γ.Τ: Ποια είναι η κατάλληλη ηλικία για το ξεκίνημα του κουταβιού και σε τι θήραμα;

Α.Γ: Τα κουτάβια γενικά τα ξεκινάω σε αρκετά μικρή ηλικία. Από τεσσάρων περίπου μηνών αρχίζω τις πρώτες επαφές με το αυτοκίνητο και το χωράφι. Έτσι μαθαίνουν να ταξιδεύουν και σιγά σιγά εξοικειώνονται και με τις οσμές του χωραφιού. Ταυτόχρονα δέχονται τα πρώτα τους ερεθίσματα είτε από μικρόπουλα, είτε από πεδινές που τυχαία θα συναντήσουν στο χωράφι. Τα μαθήματα αυτά είναι εξαιρετικά χρήσιμα, όμως είναι πολύ σύντομα και όχι πάνω από 15 λεπτά. Ιδιαίτερη προσοχή θέλουν τα κουτάβια τα οποία από τις πρώτες τους επαφές δείχνουν μεγάλο πάθος. Αυτά τα κουτάβια καλό είναι να περιμένουμε άλλους 2-3 μήνες ακόμα ώστε να αποφευχθεί η πρόωρη καταπόνησή τους.

Γ.Τ: Ποια θηράματα κυνηγάς;

Α.Γ: Πηγαίνω σε όλα τα κυνήγια που κυνηγιούνται με σκύλο φέρμας με ιδιαίτερη προτίμηση στην ορεινή πέρδικα. Θεωρώ ότι ο βιότοπος της ορεινής πέρδικας αποτελεί τον «απόλυτο στίβο» δοκιμασίας ενός σπουδαίου πόιντερ και είναι ο καλύτερος τόπος για να βιώσει ο κυνηγός τη μοναδικότητα της εργασίας του.

Γ.Τ: Για κάποιον που θέλει να σου φέρει ένα κουτάβι για

ξεκίνημα, τι πρόγραμμα θ’ ακολουθήσεις;

Α.Γ: Η καλύτερη ηλικία για να ξεκινήσουμε μία συστηματικότερη εκπαίδευση ενός νεαρού ζώου είναι μεταξύ 8 και 10 μηνών. Το σκυλάκι βγαίνει κατά μέσο όρο 4-5 φορές την εβδομάδα σε μικρά χωράφια με αρκετές πεδινές και για σύντομο χρονικό διάστημα. Εάν μετά από αρκετές επαφές με θήραμα διαπιστώσω ότι ο νεαρός μαθητής δεν είναι ακόμα έτοιμος να ξεκινήσει την καριέρα του ως κυνηγός, τότε προτείνω στον ιδιοκτήτη του να αναβάλει την εκπαίδευση του σκυλάκου για 2-3 μήνες αργότερα. Έτσι ο ιδιοκτήτης δεν ξοδεύεται άδικα και παράλληλα δίνεται η ευκαιρία στο ζώο να ωριμάσει ακόμα περισσότερο ώστε να μπορεί να αφομειώσει τα μηνύματα της εκπαίδευσης. Μετά τις πρώτες θετικές αντιδράσεις με το θήραμα το πρόγραμμα εκπαίδευσης εξατομικεύεται για κάθε ζώο καθώς και από τις απαιτήσεις του κάθε ιδιοκτήτη.

Γ.Τ: Τελικά το ορτύκι «χαλάει» το στιλ του pointer;

Α.Γ: Κατηγορηματικά όχι. Η άποψη αυτή είναι μύθος. Για να γίνω πιο σαφής, όταν ο σκύλος μας δεν έχει την τάση να βάζει τη μύτη του στο έδαφος και να αναζητά οσμές από κάτω, τότε δεν πρόκειται να το κάνει για το ορτύκι. Η αλήθεια είναι ότι το ορτύκι λόγω μεγέθους, συμπεριφοράς και της εποχής που το κυνηγάμε, παρουσιάζει κάποιες ιδιαιτερότητες και δυσκολίες να εντοπιστεί από το σκύλο. Ειδικά εάν πρόκειται για ένα πόιντερ το οποίο κυνηγάει κρατώντας το κεφάλι του ψηλά από το έδαφος. Η οσφρητική ικανότητα όμως ενός καλού πόιντερ του δίνει τη δυνατότητα στην πλειοψηφία των περιπτώσεων να εντοπίσει τα ορτύκια. Στην περίπτωση όπου το ντοπιάρικο ορτύκι ποδαρώνει ασταμάτητα και λόγω προχωρημένης ώρας, η ζέστη και ο αέρας δεν βοηθάνε το σκύλο μας να το εντοπίσει, τότε ένα καλό και έμπειρο ζώο χαμηλώνοντας ίσως και σε μικρή απόσταση από το έδαφος θα καταφέρει να το φερμάρει με υψηλά ποσοστά. Ο σκύλος ο οποίος θα κολλήσει τη μύτη στο χώμα για να ιχνηλατήσει το ορτύκι που τον δυσκολεύει, είναι σίγουρο ότι έχει την τάση να «μουσμουλεύει» και θα το κάνει και σε μία δύσκολη μπεκάτσα και σε μια δύσκολη πέρδικα. Το ορτύκι δεν θα φταίει για το «χάλασμα» του υπέροχου στιλ του πόιντέρ μας. Ο σκύλος αυτός έχει ένα έλλειμμα ποιότητας το οποίο στο κυνήγι ορτυκιού δίνεται η ευκαιρία στον ιδιοκτήτη να το διαπιστώσει πιο εύκολα. Είχα την τύχη να δω εκπληκτικά ορτυκόσκυλα, τα οποία για κανένα λόγο και με κανένα τρόπο δεν μπορούσες να τα υποχρεώσεις να ιχνηλατήσουν. Γι’ αυτό λοιπόν πάρτε τους σκύλους σας και μην φοβάστε να τους πάτε για κυνήγι ορτυκιού. Εάν το υπέροχο πόιντερ δεν είναι «χαλασμένο» από τη «μάνα» του, τότε τα ορτύκια δεν πρόκειται να το «χαλάσουν».

Ελπίζω να κατάφερα να δώσω απαντήσεις στα ερωτήματά σας. Κλείνοντας θα ήθελα να ευχαριστήσω δημόσια τους ανθρώπους της «Pet Plus ΑΕΒΕ», για την εμπιστοσύνη που μου έδειξαν και την αμέριστη συμπαράστασή τους στην προσπάθειά μου. Ευχαριστώ κι εσένα προσωπικά, καθώς και το περιοδικό «Άρτεμις», για την ευκαιρία που μου δίνετε να εκφράσω τις απόψεις μου σε διάφορα κυνοφιλικά ζητήματα και να επικοινωνήσω με το αναγνωστικό σας κοινό. Τις ευχές μου για καλή συνέχεια στο έργο σας

Τετάρτη, 29 Οκτώβριος 2008 14:23

Αγώνες Μεγάλης Έρευνας - Πολωνία 2008

Οκτώβριος και το ραντεβού στην Πολωνία έχει οριστεί για ακόμη μία φορά στις 8 του μήνα. Όλοι βρίσκονται εκεί, συνεπείς στην καθιερωμένη πια αυτή μάζωξη. Οι περισσότεροι από τους κυναγωγούς βρίσκονται στην Πολωνία αρκετές εβδομάδες πριν από την έναρξη των αγώνων, με σκοπό να ετοιμάσουν όσο το δυνατόν καλύτερα τους σκύλους τους.

Η συμμετοχή των Ιταλών κυναγωγών είναι καθολική. Από τις υπόλοιπες χώρες για μια ακόμη χρονιά η ελληνική «αποστολή» ήταν η ισχυρότερη. Ο Θοδωρής Μαυρίδης, ο Στέλιος Αποστολάκος κι εγώ, ήμασταν παρόν. Από την Ισπανία πιστός στο ραντεβού του ο Rico Garcia, ενώ η γαλλική ομάδα εκτός από τον ιδιώτη Paul Cunati είχε φέτος και τον Bonaterre. Έτσι λοιπόν, έφτασαν οι συμμετοχές στο ρεκόρ των 173 σκύλων.    Αυτό ήταν ένα από τα πρώτα προβλήματα τα οποία έπρεπε να αντιμετωπίσει η διοργανώτρια αρχή. Με βάση τον κανονισμό της FCI δεν μπορεί να προγραμματιστεί «batteria» με περισσότερα από 15 ζευγάρια σκύλων. Αυτό είχε σαν συνέπεια ότι για να τρέξουν όλοι οι σκύλοι θα έπρεπε να οριστούν 6 γκρουπ σκύλων και όχι 5 όπως είθισται να γίνεται. Κάτι τέτοιο όμως απαιτούσε ακόμα μια αγωνιστική ζώνη και τρεις επιπλέον κριτές καθημερινά. Τεχνικά ήταν αδύνατο να λυθούν τα δύο αυτά ζητήματα. Η απρόβλεπτη αυτή συμμετοχή «ρεκόρ» ήταν και ο λόγος μιας σημαντικής τριβής που υπήρξε μεταξύ των διοργανωτών και των συμμετεχόντων. Το ζήτημα τελικά επιλύθηκε μετά από την έντονη και οργανωμένη αντίδραση των κυναγωγών υπό την καθοδήγηση του Ιταλικού Συλλόγου Κυναγωγών, ο οποίος λειτουργεί με το όνομα «Apache». Αυτό ήταν ένα σημαντικό δίδαγμα προς όλους τους υπόλοιπους μη Ιταλούς κυναγωγούς όπου έδειξε το πόσο απλά και εύκολα κάποια ζητήματα μπορούν να επιλυθούν όταν υπάρχει οργάνωση.

Όσον αφορά τα τερέν πρέπει να πούμε ότι και εδώ υπήρξαν κάποιες σημαντικές αλλαγές σε σχέση με πέρσι. Η παρουσία μεγάλων εκτάσεων με καλαμπόκια περιόρισε πολύ τα διαθέσιμα τερέν κυρίως την πρώτη εβδομάδα. Αυτό σε συνδυασμό με την έντονη ανομβρία και τις υψηλές για την εποχή θερμοκρασίες, είχε ως αποτέλεσμα τη μικρή παρουσία πουλιών, την 1η εβδομάδα των αγώνων. Το κόψιμο των καλαμποκιών σε συνδυασμό με την εμφάνιση κάποιων βροχών και τη σημαντική πτώση της θερμοκρασίας είχε σαν συνέπεια και τα τερέν να ανοίξουν και πολλά πουλιά να εμφανιστούν. Δεν ήταν λίγες οι φορές όπου οι συναντήσεις ξεπερνούσαν τα 20 κοπάδια, ενώ ταυτόχρονα είχαμε και ρεκόρ βαθμολογημένων σκύλων ανά τερέν.

Περνώντας στο καθαρά αγωνιστικό μέρος θα περιοριστούμε σε κάποιες γενικές διαπιστώσεις σε ότι αφορά τη διεθνή κυνοφιλία, τους κυναγωγούς, τις φυλές και τους σκύλους. Από την πολυεθνική αυτή μάζωξη έχει την ευκαιρία ο κάθε υποψήφιος παρατηρητής να βγάλει κάποια χρήσιμα συμπεράσματα. Καταρχήν η πρωτοκαθεδρία των Ιταλών είναι πέρα για πέρα αναμφισβήτητη. Πολλοί και σπουδαίοι σκύλοι βρίσκονται στα χέρια των Ιταλών κυναγωγών. Καμία άλλη χώρα δεν μπορεί ούτε καν να ονειρεύεται ότι μπορεί να τους νικήσει. Φυσικά αναφέρομαι στα αποτελέσματα ενός ανοιχτού τουρνουά και όχι σε επίπεδο εθνικών ομάδων, όπου εκεί όλοι συμμετέχουν με τον ίδιο αριθμό σκύλων.

Πίσω από τους Ιταλούς είναι πλέον αναμφισβήτητο ότι βρίσκονται οι Έλληνες. Άλλωστε δεν είναι τυχαία η μη έντονη συμμετοχή κυναγωγών από τις άλλες χώρες. Στα μοναδικά φορτηγά όπου υπήρχαν σκύλοι οι οποίοι μπορούσαν να απειλήσουν την ιταλική μονοκρατορία ήταν στων Ελλήνων. Όχι όλοι, όμως αρκετοί. Οι γαλλικές παρουσίες ήταν απογοητευτικές και φυσικά έτσι εξηγείται και η υποχώρηση της γαλλικής κυριαρχίας στην Ευρώπη. Τέλος, η Ισπανία κινείται στη μετριότητα. Οι παρουσίες των σκύλων του Garcia κάποιες φορές ήταν καλύτερες των γαλλικών, όμως είχαν το μειονέκτημα ότι ήταν σχεδόν όλα του τα σκυλιά σέττερ, όπου εκεί οι Ιταλοί έχουν ανεβάσει τον πήχη σε δυσθεώρητα ύψη.

Από την πλευρά των κυναγωγών σταθερά ψηλά ο Pezotta με σκύλους δυνατούς καλοδουλεμένους και αποτελεσματικούς. Σημαντικά ισχυρότερος από πέρσι ο Girandola, ο οποίος είναι ο μοναδικός ο οποίος ασχολείται συστηματικά με την παρουσίαση θηλυκών σκύλων. Αξιόλογα θηλυκά, σωστά παρουσιασμένα και αποτελεσματικά, με ξεχωριστή παρουσία την πρωτοεμφανιζόμενη Emilia di Montale Rangone, μια σούπερ θηλυκιά.  Πολυ δυνατος και ο Scipioni του οποιου τα σετερ ειναι παραδοσιακα, ατομα με εκπληκτική ποιότητα, όμως αρκετά αυστηρά στημένα. Εντυπωσιακή η παρουσία του νεαρού Οlaf, γιου του Κapo. Με μικρή διαφορά και οι Lombardi, Cantoni και Dotti. Καλά κρατήθηκε και ο Eschini, κυρίως λόγω του σπουδαίου ντεμπούτου του Quartz, ενός νεαρού σέττερ ιδιοκτησίας του Βασίλη Σακαντάνη. Ενώ τα γνωστά του αστέρια δεν πήγαν ιδιαιτέρως καλά (ο νεαρός Quartz κατόρθωσε να γίνει ο σκύλος με τις περισσότερες βαθμολογίες στη διοργάνωση). Εμφανή πτώση στο δυναμικό των Targetti, Traina, Taccon και Baldoni. Τέλος, σπουδαίες εμφανίσεις και αποτελέσματα από τον Testa, ο οποίος μαζί με το Simeons φιγουράρουν σαν τους σημαντικότερους διαδόχους των μεγάλων κυναγωγών.

Στο σημείο αυτό έξω και πέρα από οποιονδήποτε εγωισμό, θα πρέπει να πούμε ότι η κυρίαρχη δύναμη στα πόιντερ είναι η Ελλάδα. Στα ελληνικά φορτηγά υπάρχουν κάποια ζώα τα οποία τολμώ να πω ότι αντίστοιχά τους δεν υπάρχουν στους Ιταλούς συναδέρφους. Ζώα με τεράστια δύναμη, ικανοποιητική ποιότητα, επαρκή μηχανική και μεγάλη κυνηγετική νοοτροπία. Εδώ θα ήθελα να αναφερθώ σε κάποια από αυτά. Θα ξεκινήσω από το Στέλιο Αποστολάκο που με το σκύλο Jupiter και σπουδαίες βαθμολογίες, ήταν ο μοναδικός σκύλος μη Ιταλού κυναγωγού, ο οποίος κέρδισε CAC που την επόμενη μέρα το μετέτρεψε σε RCACIT, σε ένα μπαράζ πρόκληση.

Εξαιρετικός και ο Bull di san Mareta, πολύ ώριμος, με σπουδαίες εμφανίσεις, αν και τον ταλαιπωρούσε ένα οδοντικό απόστημα. Από το Θόδωρο η Dea έδειξε ότι είναι μια αξιολογότατη θηλυκιά πόιντερ, κάνοντας κάποιες σπουδαίες εμφανίσεις. Από τη δική μου ομάδα, ο Flash, συνεπής στις ακραία μεγάλες εμφανίσεις, έδειξε ότι είναι ένας κορυφαίος trailer με μεγάλη ευκολία στο θήραμα. Τέλος, η Gemma, εντυπωσιακή αλλά άτυχη, την πρώτη εβδομάδα απέδειξε ότι ελάχιστα θηλυκά μπορούν να τη συναγωνιστούν. Δυστυχώς οι ορμονικές μεταβολές που προηγούνται της περιόδου δεν της επέτρεψαν για μια αντίστοιχη συνέχεια τις υπόλοιπες εβδομάδες. Εδώ θα πρέπει να πούμε ότι και οι υπόλοιποι ελληνικοί πόιντερ οι οποίοι είτε βαθμολογήθηκαν, είτε όχι, οι οποίοι δεν ξεχώρισαν για τις σπουδαίες τους επιδόσεις, έδειχναν σε κάθε περίπτωση πως ότι κάνουν, το κάνουν κυνηγώντας.

Εδώ, εκτός από την αναφορά μας στα ελληνικά πόιντερ θα πρέπει να αναφερθούμε και στην παρουσία του Genesis Rapakoulias Plouton του Θόδωρου, ο οποίος μας θύμισε στιγμές της πρώτης του νιότης με σπουδαίες εμφανίσεις και δυο RCAC. Τα υπόλοιπα σέττερ μας, κολύμπησαν σε βαθιά νερά.

Το σημαντικότερο όλων των παραπάνω είναι ότι οι περισσότεροι από τους ελληνικούς σκύλους που ξεχώρισαν, είναι και ελληνικής εκτροφής. Η δε παρουσία τους θα ήταν πολύ πιο αποδοτική εάν οδηγούνταν από Ιταλούς κυναγωγούς. Αυτό ήταν σαφές και ήταν το μελανό σημείο της διοργάνωσης. Δεν έλειψαν τα περιστατικά δικών μας σκύλων που αποκλείστηκαν πριν το πέρας του πρώτου λεπτού, βαθμολογημένων σκύλων που δεν τους ανακοινώθηκαν οι βαθμολογίες, επανακλήσεις που λησμονήθηκαν. Η λίστα μεγάλη και πολυποίκιλη. Εδώ θα πρέπει να πούμε ότι τα παραπάνω δεν είχαν καμία προσωπική αφετηρία. Ήταν καθαρά μια παράμετρος της πολιτικής της ιταλικής κυνοφιλίας. Η φιλοσοφία είναι απλή. Στους αγώνες αυτούς, αρχικός στόχος είναι να εξεταστούν και να αναδειχθούν οι σπουδαίοι σκύλοι. Αυτό σε έναν πολύ μεγάλο βαθμό επιτυγχάνεται. Εξίσου όμως σημαντικός στόχος της ίδιας πολιτικής είναι και η ισχυροποίηση της εγχώριας κυνοφιλίας. Αυτό για να γίνει θα πρέπει τόσο οι κυναγωγοί, όσο και οι ιδιοκτήτες να μείνουν κατά το δυνατό ευχαριστημένοι ώστε να υπάρχει συνέχεια στη διαδικασία. Μια τόσο μεγάλη διοργάνωση, τόσο μακριά, για να πραγματοποιηθεί θέλεις πολλές συμμετοχές. Αν στην Πολωνία πήγαιναν μόνο οι σούπερ σκύλοι, είναι σίγουρο ότι οι αγώνες δεν θα πραγματοποιούνταν. Γνωρίζοντας καλά αυτό το δεδομένο, δεν φείδονται αποτελεσμάτων ακόμη και στους λιγότερο διάσημους κυναγωγούς και σκύλους.

Η πολιτική αυτή πραγματικά έδωσε μεγάλη άνθιση στην ιταλική κυνοφιλία. Δημιούργησε όμως ένα άλλο πρόβλημα. Υπερπληθώρα κυναγωγών και καλών σκύλων. Όλοι αυτοί στοχεύουν και πιέζουν για μια θέση στις εθνικές ομάδες και κυρίως στο Κύπελλο Ευρώπης. Εκεί υπάρχει χώρος μόνο για τέσσερις σκύλους. Έτσι λοιπόν για να εκτονωθεί αυτό το δυναμικό θα πρέπει να εξαχθεί. Έτσι ο στόχος επεκτείνεται και στην άλωση όλων των υπόλοιπων ευρωπαϊκών εθνικών. Χαρακτηριστικό ήταν το παράδειγμα του Big Gim, αυτού του σκύλου-φαινόμενο, ο οποίος για να δει Κύπελλο Ευρώπης μεταγράφηκε στην Ελβετία. Κοιτώντας τη σύνθεση όλων των Ευρωπαϊκών Εθνικών ομάδων, με εξαίρεση τη γαλλική ομάδα, θα δει κανείς ότι στο μεγαλύτερό τους μέρος ή και εξ ολοκλήρου, στελεχώνονται από Ιταλούς κυναγωγούς και σκύλους. Από τα παραπάνω προκύπτει ότι ακόμη και εάν οι σκύλοι δεν είναι ιταλικής ιδιοκτησίας, αλλά οδηγούνται από Ιταλό κυναγωγό, αντιμετωπίζονται ως εγχώριοι, μιας και αυτοί κουβαλάνε νερό στο μύλο της ιταλικής κυνοφιλίας. Εξασφαλίζουν θέσεις σε Εθνικές, σε κυναγωγούς, όπου δεν θα μπορούσαν ποτέ να αγωνιστούν για την Ιταλία, καθώς επίσης προσελκύουν και νέους αλλοδαπούς ιδιοκτήτες, οι οποίοι προσβλέπουν σε ένα καλύτερο μέλλον των σκύλων τους και χρηματοδοτούν εμμέσως την ιταλική κυνοφιλία. Έτσι λοιπόν ερμηνεύεται η συνολική στάση των διοργανωτών. Η επεκτατική αυτή πολιτική έφερε την ιταλική κυνοφιλία στην κορυφή της Ευρώπης με αιχμή του δόρατος τους Ιταλούς κυναγωγούς. Αυτό είναι κάτι το οποίο πρέπει να προβληματίσει όλους μας και να μας κινητοποιήσει εάν ονειρευόμαστε μια ισχυρή ελληνική κυνοφιλία. Ας μην ξεχνάμε ότι η φετινή χώρα Κυπελλούχος Ευρώπης ήταν η Ελβετία. Προκαλώ όλους να φέρετε στο μυαλό σας ένα σπουδαίο Ελβετό κυναγωγό ή μία σημαντική ελβετική εκτροφή. Μην προσπαθήσετε, δεν θα βρείτε. Εάν αδρανήσουμε δεν νομίζω ότι θα αργήσει η εποχή που θα έρθουμε στην ίδια μοίρα. Καλό είναι με την ίδια στοργή και φροντίδα την οποία περιβάλλουν οι Ιταλοί την εγχώρια κυνοφιλία τους, να διδαχθούμε κι εμείς και να χαράξουμε μια πιο δυναμική ελληνοκεντρική πολιτική. Αυτή τη στιγμή και το υλικό έχουμε και το ανθρώπινο δυναμικό. Ραντεβού τον επόμενο Οκτώβριο, ελπίζω ισχυρότεροι.

Κυριακή, 08 Αύγουστος 2010 14:09

Πέρδικες με νούμερα

Όλα αυτά τα χρόνια που επικοινωνούμε, τα θέματα πάντοτε περιστρέφονταν γύρω από κυνοφιλικά και αγωνιστικά ζητήματα. Πάντοτε όμως ήταν μέσα στις προθέσεις μου να ασχοληθώ και με το θέμα της ορεινής πέρδικας, που σχεδόν για πολλούς από μας μονοπωλεί τις κυνηγετικές μας προτιμήσεις και είναι σαφές ότι χρειάζεται ιδιαίτερη προσοχή.

Οι λόγοι που αναφέρομαι τώρα στο θέμα της ορεινής πέρδικας, είναι οι δύο σχετικά πρόσφατες ρυθμίσεις που αφορούσαν το θήραμα αυτό. Πρώτον, η μεταφορά της ημερομηνίας έναρξης στην 1η Οκτωβρίου από τα μέσα Σεπτεμβρίου, καθώς και η μείωση του ημερήσιου ορίου κάρπωσης από τα 4, στα 2 πουλιά. Κατά την ταπεινή μου άποψη και οι δύο αυτές αποφάσεις ήταν αναμφισβήτητα προς τη σωστή κατεύθυνση. Όλοι όσοι έχουν κυνηγήσει πέρδικες, γνωρίζουν ότι αρκετά κοπάδια στις 15 Σεπτεμβρίου ήταν με πουλιά σχεδόν ασχημάτιστα. Αυτό είχε σημαντικές συνέπειες στις αμυντικές ικανότητες του κοπαδιού, με αποτέλεσμα να γίνονται πολλές φορές εγκληματικές ενέργειες.

Επίσης, τα 2 πουλιά την ημέρα είναι ένα πολύ σημαντικό και πλήρες κυνήγι. Εδώ θα πρέπει να επισημάνω σε όλους όσους θεωρούν ότι τα δύο πουλιά είναι λίγα, να σκεφτούν το εξής: Το κυνήγι της πέρδικας διαρκεί περίπου δέκα εβδομάδες με τρεις επιτρεπόμενες μέρες την εβδομάδα. Συνολικά έχουμε 30 περίπου κυνηγετικές εξόδους με δυνατότητα να θηρεύσουμε έως 60 πουλιά τη σεζόν. Το νούμερο αυτό είναι θεωρητικό, όμως ακόμη κι έτσι, είναι ένα νούμερο υπερβολικό, ειδικά για τις μέρες που διανύουμε και για τους υπάρχοντες πληθυσμούς.

Είμαι απολύτως βέβαιος ότι κάποιοι συνάδελφοι, παθιασμένοι με το κυνήγι της πέρδικας, προσεγγίζουν το νούμερο αυτό, παραμένοντας στην πλειονότητα των εξόδων τους εντός των ορίων της νομιμότητας. Εδώ όμως πρέπει να διαχωρίσουμε το νόμιμο από το σωστό. Έτσι, λοιπόν, ακόμη και εάν κάποιος καρπώνεται το επιτρεπόμενο όριο κάθε φορά, τότε θα πρέπει να προβληματιστεί εάν αυτός ο δρόμος οδηγεί σε ένα καλύτερο αύριο. Ας μην ξεχνάμε ότι ένα μόλις χρόνο πριν, το ανώτατο ετήσιο όριο κάρπωσης ανά κυνηγό έφτανε τα 120 πουλιά ανα ετος. Μια πορεία η οποία «νόμιμα» μας οδήγησε στην τραγική σημερινή κατάσταση.

Να διευκρινίσω επίσης, ότι η αναγωγή του συνολικού αριθμού των θηραμάτων ανά κυνηγό, δεν αντικατοπτρίζει τη νομιμότητα όλων των μελών μιας ομάδας κυνηγών. Έτσι, 6 πέρδικες για μια ομάδα τριών κυνηγών σαφέστατα δεν τους δημιουργεί νομικό πρόβλημα. Αν όμως τις 5 τις τουφέκισε ο ένας από τους τρεις, τότε η ενέργεια αυτή στέρησε τα πουλιά αυτά από το περιβάλλον, τους συναδέρφους του και τον εαυτό του για αύριο.

Επιμερίζοντας την παρανομία, τη νομιμοποιούμε. Αυτό όμως δεν αλλάζει, είναι η ανεύθυνη στάση μας απέναντι στο σπουδαίο αυτό θήραμα. Το μόνιμο επιχείρημα που ακούγεται από όλους όσους δεν αντιλαμβάνονται το πρόβλημα, είναι ότι λόγω της δυσκολίας που παρουσιάζει το θήραμα αυτό, θα πρέπει την ημέρα που θα τους δοθεί η ευκαιρία να τουφεκίσουν κάποια πουλιά, τότε δεν θα σταματήσουν στο όριο. Η λογική ότι κάναμε 3 εξόδους χωρίς να τη «δούμε» και την 4η έξοδο που ενδεχομένως μας δοθεί η ευκαιρία, να πάρουμε 5 πουλιά, είναι... παράλογη. Πράγματι, υπάρχει συσσωρευμένη «επιθυμία» ενώ ταυτόχρονα γίνεται ο αυθαίρετος υπολογισμός ότι ακόμη κι έτσι έχουμε καρπωθεί 5 πουλιά σε 4 εξόδους, άρα μέσος όρος χαμηλότερος από τα δύο πουλιά του ορίου.

Πρέπει όμως να κατανοήσουμε ότι τα όρια μπαίνουν για τις μέρες που μας δίνεται η δυνατότητα να τα υπερβούμε. Τις μέρες που δεν έχουμε τη δυνατότητα να καρπωθούμε πουλιά, τα όρια δεν έχουν νόημα. Ούτε τις μέρες αυτές μπορούμε στη συνέχεια να τις χρησιμοποιούμε σαν άλλοθι, ώστε να παρανομήσουμε σε μία επόμενη.

Η σχέση μας με το θήραμα αυτό πρέπει να περάσει σε ένα άλλο επίπεδο. Κανένας άλλος εκτός από τον πραγματικό περδικοκυνηγό δεν πληγώνεται περισσότερο από τη δραστική μείωση του πληθυσμού της πέρδικας και ως εκ τούτου είναι και ο πρώτος ο οποίος πρέπει να βάλει ακόμη πιο... χαμηλά τον πήχη των ορίων του.

Εδώ θα ήθελα να αναφερθώ σε ένα προσωπικό παράδειγμα όπου συνέβη πριν από λίγα χρόνια. Στην έναρξη του 2005 βρισκόμαστε μία παρέα τεσσάρων φίλων στην ορεινή Ήπειρο για κυνήγι Σαββατοκύριακου. Οι μέρες εξελίχθηκαν με ένα πολύ αποδοτικό τρόπο και το κλείσιμο του διημέρου μας βρίσκει με αρκετές πέρδικες χτυπημένες και δύο λαγούς. Την αρχική χαρά διαδέχτηκε ο προβληματισμός, βλέποντας όλα αυτά τα πουλιά, τα οποία ήταν, σημειωτέον, σημαντικά λιγότερα από τα 32 που μας επέτρεπε το τότε όριο για τα τέσσερα άτομα. Άρα ήμασταν απολύτως νόμιμοι και ταυτόχρονα απογοητευμένοι για ένα σημαντικό πλήγμα που δώσαμε στον τοπικό εκεί πληθυσμό, σε ένα και μόνο διήμερο. Τα πράγματα έγιναν πολύ χειρότερα όταν συναντώντας μια ακόμη παρέα φίλων από τα Γιάννενα, που βρίσκονταν στην ίδια ακριβώς περιοχή, όταν διαπιστώσαμε ότι κι αυτοί συνέβαλαν λίγο περισσότερο από εμάς στον αποδεκατισμό του πληθυσμού, μιας κι αυτοί είχαν πετύχει ένα ελαφρώς «καλύτερο» αποτέλεσμα από εμάς.

Η απογοήτευση μετατράπηκε σε θλίψη και μας δίδαξε ότι το νόμιμο δεν είναι υποχρεωτικά και σωστό. Η εμπειρία αυτή άφησε σε όλους εμάς μια πικρή γεύση και δρομολόγησε προσωπικές επιλογές για τον καθένα από εμάς. Έτσι, για παράδειγμα, εγώ από τη μέρα εκείνη και μετά, στα περδικοκυνήγια μου συντροφεύομαι από ένα όπλο διαμετρήματος 20, ενώ ο φίλος μου ο Δημήτρης Βλάχος, ένας σημαντικός περδικοκυνηγός της Θεσσαλονίκης, ουδέποτε ξανατουφέκισε πέρδικα! Μια απόφαση σκληρή, την οποία τηρεί με θρησκευτική ευλάβεια, παρότι εξακολουθεί να περιοδεύει στα περδικοτόπια, χωρίς τουφέκι!

Δεν θεωρώ ότι πρέπει όλοι να ακολουθήσουμε την ίδια πορεία. Σίγουρα όμως όλοι πρέπει να βρούμε τρόπους ώστε να συμβάλλουμε στην ανάκαμψη της πέρδικας. Εδώ θα ήθελα να αναφερθώ και στην τελευταία δουλειά του κ. Χριστογιάννη, κυνήγι πέρδικας Νο 3. Θα το χαρακτήριζα ένα μνημειώδες έργο, αφιερωμένο στην πέρδικα. Μια πολύ προσεγμένη προσπάθεια, στην οποία απολαύσαμε σπουδαίους τόπους, κυνηγώντας με εξαίρετους σκύλους, συντροφιά με ένα σημαντικό κυνηγό, τον κ. Μαθιόπουλου, του οποίου την αγάπη για το συγκεκριμένο θήραμα, τη γνωρίζουμε όλοι.

Στην ταινία αυτή αποτυπώνεται με απόλυτη ακρίβεια η υπέρτατη ομορφιά και δυσκολία του κυνηγιού της πέρδικας. Δύσβατα και κακοτράχαλα μέρη, σκυλιά υψηλής δυναμικής και ποιότητας, που ξεχειλίζουν από εμπειρία και ικανότητα συνεργασίας, τόσο μεταξύ τους, όσο και με τον κυναγωγό τους και τέλος υπό την καθοδήγηση ενός κυνηγού του οποίου τόσο η κυνοφιλική, όσο και η σκοπευτική του παιδεία, ήταν εμφανής.

Τέλος, το «grand finale» του έργου αυτού ήταν αναμφισβήτητα η επιτυχία της κινηματογράφησης της πέρδικας με το όνομα «Χαρά» κατά τη διάρκεια της επώασης των αυγών της και την άφιξη μιας νέας γενιάς πουλιών.

Μέσα από το έργο όμως αυτό, γίνεται μία σημαντική καταγραφή της σημερινής πραγματικότητας και είναι και αυτή η δουλειά που γέννησε έναν ακόμη προβληματισμό και συνέβαλε στη σημερινή επιλογή του άρθρου. Είδαμε ξεκάθαρα αυτό που τα τελευταία σχεδόν 10 χρόνια συμβαίνει στα βουνά. Οι ορεινές πλέον σπάνια αφήνουν πίσω πουλιά. Αυτά λοιπόν που διαβάζαμε σαν νέοι κυνηγοί για τις «τεμπέλες» που συνήθως μένουν πίσω όταν φεύγει το κοπάδι, αποτελούν παρελθόν. Η υπερβολική πίεση οδήγησε μόλις σε 2-3 δεκαετίες την αλλαγή της συμπεριφοράς ενός θηράματος που διαμορφώθηκε μετά από χιλιάδες χρόνια εξέλιξης και προσαρμογής.

Η συμπεριφορά πλέον της ορεινής αρχίζει να μοιάζει ολοένα και περισσότερο στην καχύποπτη πεδινή. Η προσπάθεια για την ανεύρεση πουλιών οδηγεί σε ολοένα και πιο απομακρυσμένα σημεία στην ελληνική ύπαιθρο, που με την παρουσία των σύγχρονων μέσων γίνεται πολύ πιο εύκολη για όλους, στερώντας από την πέρδικα ζωτικά εδάφη για να ευδοκιμήσει.

Τέλος, η κινηματογράφηση της «χαράς» έδειξε σε όλους μας την αγωνιώδη προσπάθεια του πουλιού αυτού να διαιωνίσει το είδος του. Το πουλί αυτό πάλεψε για ένα ολόκληρο χρόνο ενάντια στις ακραίες καιρικές συνθήκες, στους φυσικούς της θηρευτές, απέφυγε το ανθρώπινο τουφέκι, γλίτωσε από την συνειδητή ή ασυνειδητη ενόχληση της φωλιάς της, για να κατορθώσει να δώσει ζωή σε 12 περδικόπουλα, τα οποία δεν γνωρίζουμε την εξέλιξή τους. Όμως με βάση τα στατιστικά θνησιμότητάς τους, τα μισά περίπου από αυτά δεν θα φτάσουν στην ενηλικίωση.

Έτσι, είχαμε τη δυνατότητα να δούμε σχεδόν ταυτόχρονα ότι αυτό το οποίο κατόρθωσε να αφαιρέσει ένας και μόνο αναμφισβήτητα ικανος κυνηγός σε 5 ημέρες από τον πληθυσμό της πέρδικας, χρειάζεται ένα ζευγάρι πέρδικες 365 μέρες για να το αναπληρώσει.

Τέλος, η άτυχη στιγμή της ενοχλημένης «ανώνυμης» πέρδικας που τελικά εγκατέλειψε τη φωλιά της, βάζει επιτακτικά το θέμα των προπονητικών που πολλοί συνάδερφοι πραγματοποιούν κατά τη διάρκεια φωλεοποίησης των πουλιών.

Όλα αυτά ήταν λίγο έως πολύ γνωστά, ήταν όμως πολύ σημαντικό να τα δούμε όλοι ζωντανά και να συνειδητοποιήσουμε ότι όλα αυτά δεν ήταν αυθαίρετα επιστημονικά δεδομένα, αλλά πραγματικότητα. Να κατανοήσουμε όλοι το πόσο εύθραυστη είναι η παρουσία αυτού του «σκληρού» πουλιού και να αναλογιστούμε τις ευθύνες μας.

Απ’ όσο μπορώ να γνωρίζω, μετά την παρακολούθηση της συγκεκριμένης ταινίας, αρκετοί γνωστοί και φίλοι περδικοκυνηγοί πήραν ριζικές αποφάσεις για τις εξορμήσεις τους στο βουνό. Άλλοι μείωσαν τα εκπαιδευτικά τους, μερικοί υποσχέθηκαν να μην ξαναυπερβούν στο όριο κάρπωσης, ο αρχισυντάκτης μας πούλησε την αγαπημένη του καραμπίνα και πήρε το δικαννάκι (και) για το περδικοκυνήγι του και γενικώς είδα ότι η ταινία... άγγιξε τις καρδιές μας.

Κλείνοντας θα ήθελα να συγχαρώ όλους τους συντελεστές της και να ευχηθώ να γίνουμε όλοι σοφότεροι, ώστε να εξακολουθούμε στο μέλλον να απολαμβάνουμε όμορφα περδικοκυνήγια, όπως αυτά που προβάλλονται στο υπέροχο αυτό έργο.

Κυριακή, 20 Σεπτέμβριος 2009 13:51

Πανευρωπαϊκό Βουνού, Σεπτέμβριος 2009

Πανευρωπαϊκό πρωτάθλημα

πόιντερ βουνού

Aosta, 12-13 Σεπτεμβρίου

 

Το ραντεβού για το φετινό Πανευρωπαϊκό πρωτάθλημα πόιντερ βουνού είχε οριστεί για μια ακόμη χρονιά στο Valgrisenche, στην κοιλάδα της Aosta. Το μικρό αυτό χωριό βρίσκεται στη βόρεια Ιταλία, καρφωμένο στο δυτικότερο σημείο μιας τεράστιας κοιλάδας μέσα στον απέραντο ορεινό όγκο του Λευκού Όρους (Monte Bianco).

Το Monte Bianco αποτελεί τμήμα των Άλπεων και βρίσκεται στα τριεθνή σύνορα Ιταλίας, Γαλλίας και Αυστρίας. Αποτελεί ένα απίστευτα επιβλητικό βουνό, απαράμιλλης ομορφιάς. Μεγάλα και καταπράσινα δάση κωνοφόρων χαμηλά, απόκρημνα και δυσπρόσιτα γρανιτένια τοπία ψηλότερα, που δίνουν τον ορισμό του «αλπικού τοπίου». Αχανείς πλαγιές με μεγάλες κλίσεις, τρομακτικής όψης και ύψους γκρεμοί, σάρες που σε πολλές περιπτώσεις ξεπερνούν σε μήκος το χιλιόμετρο και διάσπαρτοι παγετώνες στις ψηλότερες κορυφές, απομεινάρια μιας άλλη εποχής.

Το όλο σκηνικό είναι συγκλονιστικό και όπως ήταν φυσικό, μας μάγεψε. Αξίζει να πούμε ότι το Monte Bianco φτάνει τα 4810μ. και αποτελεί τη δεύτερη ψηλότερη κορυφή στην Ευρώπη, πίσω από τον Καύκασο.

Όσον αφορά τον αγώνα, την πρώτη μέρα θα διαγωνίζονταν οι σκύλοι σε αγριόγαλο, ενώ τη δεύτερη, θα γινόταν σε ορεινή πέρδικα. Την ελληνική αποστολή απαρτίζαμε ο Νίκος Κατσαρός με τον Hellenic Bill και τη Hellenic Serbia κι εγώ με τη Rebecca tou Giappou. Ελληνικό παρόν και στην ομάδα των κριτών με τον κ. Σάκη Πονηρέα.

Η άφιξή μας στο Valgrisenche γίνεται την Πέμπτη αργά το βράδυ και ως εκ τούτου δεν έχουμε ιδιαίτερα εικόνα του τοπίου που μας περιβάλλει. Την Παρασκευή θα είχαμε το χρόνο να περιηγηθούμε στην περιοχή και να προπονήσουμε λίγο τα σκυλιά μας στο άγνωστο αυτό περιβάλλον.

Το πρωί της επόμενης μέρας επικοινωνούμε με τον κ. Lavacchielli, ο οποίος είναι και ο υπεύθυνος της διοργάνωσης, ώστε να μας καθοδηγήσει.

Εδώ πρέπει να πούμε ότι ο κ. Lavacchielli εκπροσωπούσε την Ιταλία ως κριτής, ήταν επίσης ο πρόεδρος του τοπικού κυνοφιλικού ομίλου της Aosta και ήταν ο νικητής του συγκεκριμένου Πανευρωπαϊκού πρωταθλήματος τόσο το ‘07, όσο και το ‘08 με την Neuve.

Μετά τις οδηγίες του διοργανωτή πηγαίνουμε με το Νίκο στον τόπο που μας υπέδειξε ώστε να δώσουμε την ευκαιρία στους σκύλους μας να εξοικειωθούν με το συγκεκριμένο τερέν. Ο αρχικός μας ενθουσιασμός αρχίζει να κλονίζεται καθώς διασχίζουμε τις περιοχές όπου ευδημούν οι αγριόγαλοι. Απόκρημνες πλαγιές με τεράστιους φυτεμένους βράχους, σκεπασμένες με ελατοδάση, ενώ το ελάχιστο διαθέσιμο έδαφος καλύπτεται πλήρως από μύρτιλους και ροδόδεντρα. Πρόκειται για δύο χαμηλούς θάμνους οι οποίοι απλώνονται σαν χαλί κάτω από τα έλατα. Το ύψος τους σε ορισμένα σημεία φτάνει το ένα περίπου μέτρο και έχουν ένα μικρό καρπό με τον οποίο τρέφεται ο αγριόγαλος. Η εικόνα του συγκεκριμένου τοπίου μάλλον έχει κλονίσει το ηθικό μας, μιας και το μέρος δείχνει αδιαπέραστο. Ευελπιστούμε ότι τελικά ο αγώνας θα γίνει σε τερέν πιο προσπελάσιμα και ένα τέτοιο μέρος επιλέγουμε για να προπονήσουμε τους σκύλους μας.

Μετά τα πρώτα 3-4 λεπτά οι σκύλοι μας δείχνουν να προσαρμόζονται γρήγορα. Επίσης, διαπιστώνουμε ότι αυτά τα αλπικά ρίκια δεν είναι τόσο σκληρά και αδιαπέραστα όπως είναι ο δικός μας κέδρος. Οι ελπίδες μας αναπτερώνονται.

Το βράδυ της παραμονής του αγώνα η διοργάνωση παραθέτει γεύμα σε τοπικό ξενοδοχείο. Εκεί μας περιμένει μια δεύτερη ακόμη μεγαλύτερη έκπληξη. Ολόκληρο Πανευρωπαϊκό και ήταν παρόντες 7 άνθρωποι. Ο κύριος και η κυρία Lavacchielli, δυο Γάλλοι συμμετέχοντες, ένας Γάλλος κριτής κι εμείς, οι δύο Έλληνες. Οι πρώτες στιγμές ήταν μάλλον αμήχανες, ενώ στη συνέχεια άρχισε να ξετυλίγεται το κουβάρι αυτής της μάλλον παρακμιακής κατάστασης. Από την κουβέντα προέκυψε ότι προσωπικές και «πολιτικές» αντιπαραθέσεις μεταξύ μεγαλοπαραγόντων της Ευρωπαϊκής κυνοφιλίας, οδήγησε κάποιες χώρες παραδοσιακές του συγκεκριμένου θεσμού, να μην αποστείλουν εθνικές ομάδες. Θλιβερό κι όμως αληθινό. Μέσα στα ήδη υπάρχοντα προβλήματα των πόιντερ, ήρθε να προστεθεί και η πολιτική σκοπιμότητα. Χαρακτηριστικό ήταν ότι η ελληνική εθνική έσωσε τη διοργάνωση, διότι σε περίπτωση απουσίας μας δεν συμπληρώνονταν οι συμμετοχές για να γίνει ένας αγώνας CACIT, όπως ορίζει η FCI.

Mετά την πρώτη ψυχρολουσία ακολουθεί και δεύτερη. Αργότερα το βράδυ διαπιστώνουμε ότι η «διάσημη» ιταλική ομάδα αποτελείται από ένα μόνο σκύλο. Ολόκληρη κυνοφιλική αυτοκρατορία και υπήρχε μόνο ένας εκπρόσωπος των πόιντερ. Η θλίψη μας τεράστια για το πώς προσωπικές διαμάχες και εσφαλμένες πολιτικές οδήγησαν την κορυφαία φυλή βουνού, σε μια εξαφάνιση.

Στην προσπάθειά του το ιταλικό πόιντερ club να αναζητήσει και να αναδείξει άξια άτομα της φυλής, έχει αθλοθετήσει χρηματικό έπαθλο 1000Euro­, για οποιοδήποτε πόιντερ πετύχει μια βαθμολογία ECC στο τουρνουά του Saladini Pilastri. Η πρόκληση αφορά σκύλους όλων των εθνικοτήτων και όχι μόνο ιταλικούς, ενδεικτικό της κρίσης.

Την επόμενη μέρα το πρωί συγκεντρωνόμαστε για τον αγώνα. Έχει ήδη φτάσει και ο δικός μας Σάκης Πονηρέας, ενώ συναντάμε και τον Ιταλό «άνθρωπο - εθνική». Μεταξύ μας και ελάχιστοι θεατές. Το καραβάνι ξεκινά και καταλήγει στην άκρη ενός εξαιρετικά πυκνού και απόκρημνου δάσους. Είμαστε μάλλον απαισιόδοξοι, μιας και οι δικοί μας σκύλοι είναι οι μόνοι που δεν έχουν ξαναβρεθεί σε όμοιο τόπο.

Όλοι οι διαγωνιζόμενοι σκύλοι δένονται και ακολουθούν τους κριτές ώσπου να έρθει η σειρά τους να διαγωνιστούν. Αυτή είναι μια ακόμη δοκιμασία που ποτέ ξανά δεν έχουν υποστεί οι σκύλοι μας. Ταλαιπωρούνται και μας ταλαιπωρούν, μιας και δεν ακολουθούν υπομονετικά, αλλά τραβάνε στα λουριά συνεχώς. Η υγρασία υπερβολική, νερά τρέχουν από παντού και οι μύτριλοι εξαιρετικά πυκνοί και ψηλοί. Υπό της παρούσες συνθήκες το να κατορθώσεις να παραμείνεις όρθιος ήταν ένα εξαιρετικά δύσκολο καθήκον. Δεν ήταν καθόλου τυχαίο ότι όλοι οι υπόλοιποι είχαν μπαστούνια με ένα καρφί στο κάτω άκρο.

Ο αγώνας ξεκινάει και ο Hellenic Bill τρέχει πρώτος με ένα Γάλλο. Πολύ γρήγορα προσαρμόζεται στο τερέν και έχει επιβληθεί του συνδιαγωνιζόμενού του. Δείχνει κάποιες τάσεις υπερβολής στην έρευνά του, όμως παρόλα αυτά κατορθώνει να κρατηθεί στο τερέν. Αμέσως μετά τρέχει η Rebecca με την Cocote της Catherine Boudet. Μάλλον μια άτυχη κλήρωση, μιας και η Cocote είναι μια πολύ διάσημη και έμπειρη σκύλα σ’ αυτού του τύπου τους αγώνες.

Οι δυο σκύλες με το που λύνονται, κοντράρονται στην προσπάθειά τους να «μετρήσει» η μία την άλλη. Έτσι το λάθος δεν αργεί να γίνει. Ελάχιστα μέτρα μετά δυο αγριόγαλοι φεύγουν ανεκμετάλλευτοι.

Δίνεται λεπτό και οι σκύλες συνεχίζουν κάνοντας ένα πραγματικά εντυπωσιακό ζευγάρι. Ρυθμός, δύναμη και συνεργασία είναι τα κυρίαρχα χαρακτηριστικά και των δύο. Λίγο αργότερα μια φέρμα γεμάτη ένταση της Rebecca στη ρίζα ενός βράχου μέσα στους θάμνους, ανέβασε την αδρεναλίνη. Δυστυχώς ο αγριόγαλος απουσίαζε. Η άγνοια του συγκεκριμένου θηράματος που περπατάει σαν δαίμονας, στοίχισε ένα πιθανό πόντο.

Στη συνέχεια οι υπόλοιποι σκύλοι κάνουν από μέτριες έως απογοητευτικές εμφανίσεις και πετιούνται αρκετά γρήγορα. Χαρακτηριστικό είναι ότι σε ολόκληρη τη διαδρομή δεν βρήκαμε άλλα πουλια. Η μέρα τελειώνει και καλείται σε επανάκληση ο Bill.

Ο Bill λύνεται και ελάχιστα δευτερόλεπτα μετά βρίσκεται φερμαριστός στην άκρη από ένα ρυάκι, μέσα στα ροδόδεντρα. Δυστυχώς για μια ακόμη φορά το πουλί δραπέτευσε. Έτσι τελείωσε και η πρώτη μέρα, με κανένα σκύλο στη βαθμολογία.

Την Κυριακή ο αγώνας γίνεται σε ορεινή πέρδικα και είμαστε πιο αισιόδοξοι για κάποιο καλό αποτέλεσμα. Αφού περάσαμε με επιτυχία το πρώτο δύσκολο τεστ, τώρα ανησυχούσαμε μόνο για την παρουσία των πουλιών. Τον αγώνα τώρα ξεκινάει η Rebecca με ένα γαλλικό σκύλο, ο οποίος δυσκολεύεται να ξεκινήσει στην απόκρημνη πλαγιά και μετά από λίγα λεπτά το τούρνο διακόπτεται. Υπόλοιπο χρόνου για τη Rebecca. Οι υπόλοιπες συμμετοχές βουλιάζουν στη μετριότητα, με μοναδική εξαίρεση την Cocote, η οποία είναι δυναμική και πολύ πληθωρική, δείχνει όμως κάποια κενά στη συγκέντρωσή της. Τελευταία έχει μείνει η Serbia του Νίκου, η οποία τρέχει με τη Rebecca που έχει υπόλοιπο χρόνου. Το ζευγάρι αυτό κέρδισε τις εντυπώσεις. Μακράν το καλύτερο τούρνο της ημέρας. Το τρόπαιο έχει πάρει πλέον χρώμα ελληνικό και το μόνο που λείπει είναι τα πουλιά.

Το ζευγάρι αυτό αφήνεται να ψάξει όσο τόπο αντέχει. Δυστυχώς πουλιά πουθενά. Κάποιo παλιό τραύμα της Rebecca βγαίνει στην επιφάνεια και το τούρνο σταματάει. Επανάκληση στη Serbia και στην Cocote. Άδοξα τελειώνει και αυτή η διαδρομή.

Μετά από δυο μέρες στους υπέροχους αυτούς τόπους κατορθώσαμε να συναντήσουμε δύο μόνο αγριόγαλους. Έτσι τελείωσε η διοργάνωση χωρίς να ανακηρυχθεί πρωταθλητής βουνού για το ‘09.

Προσπαθώντας να μάθουμε γι’ αυτή τη μεγάλη απουσία πουλιών, μας είπαν ότι φέτος ο χειμώνας τους ήταν εξαιρετικά βαρύς. Χαρακτηριστικό είναι ότι το χιόνι στην κοιλάδα έφτασε τα έξι μέτρα, ενώ στα ορεινά χωριά που υπάρχουν στα περάσματα για Γαλλία και Ελβετία, το χιόνι έφτασε τα 14 μέτρα!

Αντιλαμβάνεστε λοιπόν τι έγινε στις περιοχές όπου διεξήχθη ο αγώνας. Η προστασία των θηραμάτων και ο έλεγχος είναι αυστηρότατος, ενώ είναι συγκλονιστική η κυνηγετική κουλτούρα των ντόπιων κυνηγών. Δυστυχώς όμως η επίδραση των καιρικών συνθηκών στους πληθυσμούς των θηραμάτων είναι καταλυτική.

Η διοργάνωση έκλεισε με μια σεμνή τελετή όπου ο κ. Lavacchielli εμφανώς συγκινημένος μας δώρισε ένα υπέροχο βιβλίο για το Monte Bianco, το βουνό που προφανώς λατρεύει. Το λόγο πήρε στη συνέχεια ο κ. Dellatore, ο οποίος μας δήλωσε ότι ως πρόεδρος του Διεθνούς Πόιντερ Club, σκέφτεται να αλλάξει τον τόπο τέλεσης του συγκεκριμένου αγώνα για τη χρονιά που μας έρχεται. Υποψήφια χώρα άφησε να εννοηθεί ότι μπορεί να είναι η Ελλάδα. Φαίνεται πως η επικοινωνία με το Σάκη Πονηρέα ήταν καταλυτική στη διαμόρφωση μιας τέτοιας απόφασης. Φυσικά η συνέπεια των ελληνικών εθνικών σε όλες τις μεγάλες διοργανώσεις έπαιξε και αυτό σημαντικό ρόλο. Ας ελπίσουμε μια τέτοια σκέψη να ευοδωθεί και να μπορέσουμε να δείξουμε σε ολόκληρη την Ευρώπη την ομορφιά των ελληνικών βουνών, καθώς και το υψηλό επίπεδο των ελληνικών πόιντερ. Ραντεβού τον ερχόμενο Σεπτέμβριο.

Παρασκευή, 28 Νοέμβριος 2008 13:50

Κύπελλο Κ.Ο.Ε, Νοέμβριος 2008

Τέλη Νοεμβρίου και για δεύτερη χρονιά, διοργανώθηκε το κύπελλο του Κ.Ο.Ε. Μια οργάνωση η οποία φαίνεται ότι τελικά θα γίνει θεσμός. Πέρσι όταν για πρώτη χρονιά διοργανώθηκαν αυτοί οι αγώνες του Νοεμβρίου, οι αντιδράσεις και τα σχόλια ήταν πολλά και αρνητικά. Πολύ δύσκολα τερέν, λίγα πουλιά, με εξαιρετικά επιφυλακτική συμπεριφορά.

Φέτος όμως η μετατόπιση των αγώνων λίγο πιο πίσω χρονικά, είχε σαν συνέπεια να έχει προχωρήσει αρκετά η σπορά, ώστε τα περισσότερα χωράφια να είναι μεν γυμνά, όχι όμως με βαθιά οργώματα. Επίσης οι πολλές βροχές του Νοεμβρίου είχαν σαν συνέπεια τα χωράφια να είναι πολύ πιο μαλακά. Έτσι περιορίστηκε η μεγάλη καταπόνηση των σκύλων και μειώθηκαν οι τραυματισμοί τους.

Παρόλα αυτά βέβαια οι συγκεκριμένοι αυτοί αγώνες κατά τη γνώμη μου είναι ένα κορυφαίο τέστ σκύλων. Σίγουρα το πιο δύσκολο τουρνουά καλενταριού της μεγάλης έρευνας. Οι σκύλοι καλούνται να αντιμετωπίσουν τεράστια αφιλόξενα χωράφια και μέσα στην απέραντοσύνη τους να μπορέσουν να εντοπίσουν τις όχι ιδιαίτερα πολλές πέρδικες, οι οποίες έχουν την πιο αυθεντική συμπεριφορά άγριου θηράματος από οπουδήποτε αλλού στην Ευρώπη.

Όμως η συμμετοχή σπουδαίων σκύλων καθώς και η καλύτερη προετοιμασία όλων των κυναγωγών για τους αγώνες αυτούς, είχε σαν συνέπεια πραγματικά να θαυμάσουμε μεγάλες παρουσίες από εξαιρετικούς σκύλους.

Μεγάλη και η παρουσία των Ιταλών κυναγγών. Στους αγώνες συμμετείχαν οι Pezzotta, Eschini, Urlhardt, Simeons και Laglia. Παρά το δέος που δημιούργησαν πέρσι οι αγώνες αυτοί, οι συμμετοχές ήταν πολλές. Ξένες συμμετοχές υπήρξαν και στην έρευνα κηνηγίου. Από την Ιταλία ο Scarpecci και από τη Σερβία ο Gavrilonij.

Συγκινητική η παρουσία του Maouro Iazzetta, o οποίος ήταν και ο επίτημος προσκεκλημένος του Κ.Ο.Ε. ο Maouro είναι γιός του αδικοχαμένου Michelle. Να θυμίσουμε εδώ ότι στο τέλος της διοργάνωσης του κυπέλλου του Κ.Ο.Ε. που θα γίνει με τους αγώνες του Φεβρουαρίου, θα γίνει και απονομή του τρόπαιου «Michelle Iazzetta» στον καλύτερο ξένο κυναγωγό.

Σπουδαίες ήταν βέβαια και οι ξένες συμμετοχές σε επίπεδο κριτών. Από Ιταλία οι κ.κ. Monaco και Τortora, ενώ από τη Σερβία οι κ.κ. Shormaz και Djorjevic. Την διοργάνωση τίμησαν από πλευράς ΟΚΑΔΕ με την παρουσία τους οι κ.κ. Στεφανάτος και Βασιλακίδης.

Τώρα, στο αγωνιστικό μέρος, μεγάλος πρωταγωνιστής ο Ernesto Pezzotta, πράγματι ένας μεγάλος κυναγωγός με μια σπουδαία ομάδα από εκπληκτικούς σκύλους. Η πρώτη θέση που κατέκτησε στην Πολωνία αποδεικνύεται ότι δεν ήταν καθόλου τυχαία.

Επίσης η μετακίνηση των σκυλιών του από το «απέραντο πράσινο»  των λιβαδιών της Πολωνίας, στο «απέραντο καφέ» των σβαρνισμένων χωραφιών της Ελλάδας, δεν φάνηκε να τους πτόησε. Οι αυθεντικοί σκύλοι βρίσκουν τους τρόπους να αντιμετωπίσουν τις κάθε λογής δυσκολίες. Κυρίαρχος των τερέν ο Bobet Di Loro Piceno με 3 cac και 2 rcac. Πέντε τεράστιες βαθμολογίες σε 6 μέρες. Ο Bobet εξαφάνιζε τον ανταγωνισμό. Τεράστια δύναμη, σπουδαία ποιότητα και με κάποιο περίεργο τρόπο φαίνεται ότι για αυτόν πουλιά υπήρχαν παντού. Τα 3 cac τα μετέτρεψε σε 3 Cacit σε ισάριθμα μπαράζ. Κανένας σκύλος δεν μπορούσε να αμφισβητήσει την κυριαρχία του. Μοναδικός που ύψωσε το ανάστημά του ήταν ο νεαρός Flash του Mιχάλη Λάμπρου, ο οποίος κέρδισε στα σημεία στο μεταξύ τους μπαράζ. Η άρνησή του όμως να δεθεί άμεσα στο τέλος του μπαράζ έδωσε και στην αναμέτρηση αυτή, τη νίκη στο Bobet.

Μεγάλη και η παρουσία του Met του Αργύρη Βράιλα. Συνέχισε το σερι των σπουδαίων αποτελεσμάτων της Πολωνίας με 2 Cacit και ένα 4ος ECC. Σίγουρα ένα μεγάλο ατού, ελληνικής ιδιοκτησίας.

Ο Simeons παρουσίασε και αυτός μια αξιολογότατη ομάδα σκύλων. Από αυτόν ξεχώρισαν ο Morgan Sandrisana, νεαρός πόιντερ ο οποίος έκανε ένα cacit, ένα Rcac και ένα 2ος ECC. Επίσης ένα Rcacit για τον Κος del Zagnis.

Από την ομάδα του Eschini για μια ακόμη φορά ξεχώρισε ο Νiko με ένα Rcacit και η νεαρή Uruba di monte Darma με rcacit και αυτή.

Η Michaella παρότι έτρεχε μόνο με τον Picenum Layos κέρδισε ένα Cacit. Από τους Έλληνες κυναγωγούς ο Αποστολάκος με τον Jupiter έκανε ένα Rcac αποδεικνύοντας ότι ο νεαρός αυτός ο σκύλος έχει πρόθεση να κάνει μια σπουδαία καριέρα και επιβεβαίωσε ότι οι εμφανίσεις του στην Πολωνία ήταν προπομπός υψηλών αποτελεσμάτων. Από την ομάδα του Γιάππου ξεχώρισε ο Flash ο οποίος κι αυτός πέτυχε ένα Rcacit.

΄Aλλα Ελληνικά σκυλιά που διακρίθηκαν ήταν ο Palaziensis Zorro του Pezzotta με ένα 4ο Ecc, Αrtu di aldo da Sarno του Eschini με ένα rcacit, ο Bull di San Mareta του Αποστολάκου με ένα 2ο Ecc και ένα Cqn, η Alfipi Eva με ένα 3ο Εcc καθώς και ο Atom del Nenkovski, επίσης με 3ο Ecc. Τέλος η Gemma του Giappou με ένα 2ο Εcc.

Στην έρευνα κυνηγίου οι σκύλοι οι οποίοι ξεχώρισαν ήταν ο Gigolo του Γιάννη Παυλίδη, ο οποίος πέτυχε ένα Cacit. Με τη διάκριση αυτή ο βετεράνος Gigolo συμπληρώνει τον τίτλο του πρωταθλητή Ελλάδος έρευνας κυνηγίου. Συγχαρητήρια Γιάννη! Επίσης ο νεαρός Αirton του Γκράνα έκανε και αυτός ένα Cacit δείχνοντας σημαντικά στοιχεία ωριμότητας παρά το νεαρό της ηλικίας του.

Τέλος στο πρακτικό κυνήγι, cacit πέτυχε η Κarmen Dimitrios Kapatos με κυναγωγό τον Αποστολάκο ενώ η Βrenta, σέττερ του Scarpeci πέτυχε ένα Cacit και ένα Rcacit.

Την Κυριακή 25/11 έπεσε η αυλαία αυτής της όμορφης διοργάνωσης η οποία άφησε πολύ ωραίες εντυπώσεις και έδειξε ότι το επίπεδο πολλών νεοεμφανιζόμενων σκύλων Ελληνικής ιδιοκτησίας και Ελληνικής εκτροφής είναι πολύ υψηλό, δημιουργώντας πολλές προσδοκίες για το μέλλον.

Τέλος, δια στόματος της προέδρου του Κ.Ο.Ε. κας Γαλανού, διατυπώθηκε η δέσμευσή της, ότι ο θεσμός αυτός θα καθιερωθεί και θα διευρυνθεί τα επόμενα χρόνια. Το μόνο που έχουμε να ευχηθούμε εμείς είναι στο μέλλον να μπορέσουν να συμμετέχουν ακόμη περισσότεροι ξένοι και Έλληνες κυνηγοί, για να γίνει ακόμα πιο υψηλός ο ανταγωνισμός. Καλή αντάμωση ξανά τον Ιανουάριο στην αφετηρία των ανοιξιάτικων αγώνων του ΟΚΑΔΕ.
Σάββατο, 28 Φεβρουάριος 2009 13:49

Κύπελλο Κ.Ο.Ε, Φερουάριος 2009

Κύπελλο Κ.Ο.Ε.

23-27 Φεβρουαρίου

 

Τέλος Φεβρουαρίου και άνοιξε επιτέλους η αυλαία των ανοιξιάτικων αγώνων. Με καθυστέρηση 6 εβδομάδων, μαζεύτηκαν όλοι οι κυνόφιλοι της Ελλάδας για να παρακολουθήσουν ή και να συμμετάσχουν, στην πρώτη για φέτος διοργάνωση, στους κάμπους της Θεσσαλονίκης. Ταυτόχρονα, το πενθήμερο αυτό έκλεισε εξίσου απότομα όπως άνοιξε. Αμέσως μετά το πέρας των αγωνιστικών αυτών πραγματοποιήθηκε το Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Πόιντερ Έρευνας Κυνηγίου

Παρότι η φετινή χρονιά σημαδεύτηκε από τα γνωστά δυσάρεστα κυνοφιλικά γεγονότα, ο κόσμος έτρεξε να παραβρεθεί στους συγκεκριμένους αγώνες με ένα τρόπο ξεχωριστό και εντυπωσιακό συνάμα. Ήταν σίγουρα ο μεγάλος πρωταγωνιστής αυτής της διοργάνωσης και έστειλε ένα ηχηρό μήνυμα προς όλους. Επίσης, μεγάλη και η συμμετοχή ξένων κυναγωγών. Στη Μ.Ε. μαζί τους μόνιμους Eschini και Pezotta, συμμετείχαν και οι Baldoni, Barangini και Donatelli.

Πολλές ξένες συμμετοχές και στην Ε.Κ. Εκτός από το δέλεαρ ενός μεγάλου τουρνουά, καταλυτικό για τη μεγάλη συμμετοχή ξένων κυναγωγών ήταν η οργάνωση του Πανευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Πόιντερ Έρευνας Κυνηγίου που γινόταν εδώ. Ετσι οι Nuggiata, Maggiolo, Sardone, Scarpecci, Pioppi, Zagni, εκμεταλλεύτηκαν την ευκαιρία να τρέξουν τους σκύλους τους, ώστε να τους προετοιμάσουν καλύτερα για το Πανευρωπαϊκό που ακολούθησε.

Συνολικά έτρεχαν καθημερινά περίπου 200 σκύλοι. Ένας αριθμός πραγματικά μεγάλος. Αυτό είχε σαν συνέπεια να υπάρχουν καθημερινά 2 τερέν Μ.Ε., 3 τερέν Ε.Κ. και 3 τερέν Π.Κ.

Μια τέτοια τεράστια συμμετοχή έφερε στην επιφάνεια κάποια προβλήματα για τα οποία εξακολουθούμε ακόμη να αδιαφορούμε, όμως τα βρήκαμε και θα τα ξαναβρούμε με αυξανόμενη ένταση μπροστά μας. Το κυρίαρχο ήταν τα τερέν τα οποία ταλαιπωρήθηκαν πολύ έντονα από την παρουσία κυναγωγών και σκύλων, με αποτέλεσμα να κάνουν την εμφάνισή τους οι αγροφύλακες, οι οποίοι και σταμάτησαν κάποια τερέν. Αυτό είχε σαν συνέπεια να γίνουν έκτακτες αλλαγές και να μπουν στο παιχνίδι και τα τερέν της Επανωμής. Οι αλλαγές αυτές δημιούργησαν ένα μίνι οργανωτικό κομφούζιο. Η καθημερινή παρουσία 8 τερέν δημιουργούσε την ανάγκη για 18 κριτές. Αν σκεφτεί κανείς ότι οι αγώνες αυτοί γινόντουσαν καθημερινές, αντιλαμβάνεται ότι ελάχιστοι Έλληνες κριτές μπορούσαν να παραβρεθούν και να κρίνουν σε μια τέτοια μεγάλη διεθνή διοργάνωση. Έτσι, για μια ακόμη φορά οι Έλληνες κριτές ήταν μια μεγάλη μειοψηφία. Αυτό ήταν ένα δεύτερο μεγάλο πρόβλημα, καταρχήν επικοινωνιακό αλλά και όχι μόνο.

Πιο σημαντικό ήταν η μεγάλη διαφορά φιλοσοφίας που διακρίνει τους Ιταλούς από τους Έλληνες κριτές, με συνέπεια να μειονεκτούν σημαντικά οι αξιολογήσεις των ελληνικών σκύλων έναντι των ιταλικών. Χαρακτηριστικά αναφέρουμε ότι από τα 12 CAC που δόθηκαν όλες τις μέρες σε Μ.Ε. και Ε.Κ., μόλις τα 2 δόθηκαν σε Έλληνες κυναγωγούς και σκύλους, παρότι οι αντίστοιχες συμμετοχές ήταν σχεδόν 50-50.

Οι σκύλοι που πέτυχαν το μικρό αυτό άθλο ήταν ο Leonardo tou Anemou, του Δημήτρη Λιάσκου και ο Apollon Genesis Rapakoulias, ιδιοκτησίας Σπύρου Μπάλλα.

Αν προχωρήσουμε λίγο παραπάνω την ανάλυση, θα βγάλουμε κάποια πολύ χρήσιμα συμπεράσματα που αποδεικνύουν τον παραπάνω ισχυρισμό.

Η Ε.Κ. έχοντας 3 τερέν καθημερινά θα μπορούσε στις 5 μέρες να αποσπάσει 15 CAC. Από αυτά κατόρθωσαν να αποδοθούν μόλις τα 5 CAC. Ένα ποσοστό περίπου 33%.

Αντίσχοια στη Μ.Ε. με 2 τερέν ημερησίως μέγιστος αριθμός CAC που θα μπορούσαν να δοθούν ήταν 10 CAC. Από αυτά αποδόθηκαν τελικά 7 CAC. Ποσοστό 70%. Το αποτέλεσμα αυτό ήταν στη Μ.Ε. υπερδιπλάσιο από ότι στην Ε.Κ. Από αυτά τα 7 κανένα δεν δόθηκε σε Έλληνα κυναγωγό και σκύλο.

Τα νούμερα αυτά δίνουν πολύ αποκαλυπτικά μία εικόνα της πραγματικότητας. Αν λοιπόν δεν μιλάμε για μια υπερβολικά κακή συγκυρία, τότε κάτι άλλο λιγότερο μεταφυσικό συνέβη. Όλα αυτά καλό είναι να απασχολήσουν όλους μας και κυρίως του διοικούντες.

Καλό είναι να σημειώσουμε ότι με την εκχώρηση των καταφυγίων για την τέλεση αγώνων κατά τη διάρκεια της κυνηγετικής περιόδου, επέστρεψαν μετά από πολλά χρόνια, σπουδαία τερέν με τεράστιους πληθυσμούς πουλιών. Μια πραγματικά σοφή ρύθμιση που θα βοηθήσει σημαντικά την αγωνιστική κυνοφιλία. Ας ελπίσουμε το καθεστώς αυτό να παραμείνει και ενδεχομένως να βελτιωθεί ακόμη περισσότερο.

Στις 27/2 τελειώνοντας το πενθήμερο, ακολούθησε δεξίωση στο ξενοδοχείο του Λαγκαδά, όπου έγινε και πλήθος τιμητικών διακρίσεων γι’ αυτούς τους σκύλους, τους κυναγωγούς και τους εκτροφείς που τα πήγαν καλά σε ολόκληρη τη διοργάνωση του κυπέλλου του Κ.Ο.Ε.

Κυριακή, 08 Αύγουστος 2010 13:45

Κυνηγόσκυλα & Αγωνόσκυλα

Εδώ και χρόνια παρακολουθώ κι εγώ όπως και πολλοί από εσάς, τη διαμάχη μεταξύ των «κυνηγαράδων» και των «αγωνομάχων» γύρω από τον κυνηγετικό σκύλο. Καλύτερα θα έλεγα για μία διαμάχη μεταξύ ορισμένων ανθρώπων, ένθεν και ένθεν, οι οποίοι αρνούνται να σεβαστούν και να αναγνωρίσουν τα επιχειρήματα της άλλης πλευράς.

Γύρω λοιπόν από το ζήτημα αυτό θα ήθελα να εκφράσω κι εγώ τη φτωχή μου άποψη δηλώνοντας λάτρης του κυνηγίου, των αγώνων και των εκθέσεων μορφολογίας. Πριν μπω στην ουσία του θέματος θα ήθελα να επισημάνω πως μία αντιπαράθεση επιχειρημάτων και προβληματισμών από τη στιγμή που συντίθενται, μόνο θετική μπορεί να είναι. Αυτό δηλώνει πως υπάρχει κόσμος ο οποίος προβληματίζεται και ανησυχεί για το επίπεδο των σκύλων σήμερα. Αν όμως αυτή η αντιπαράθεση οδηγεί στο διαχωρισμό της κάθε φυλής σε κυνηγετικό, εργασιακό και εκθεσιακό τύπο, τότε η μάχη αυτή μέσω οχυρών μόνο κακό μπορεί να κάνει στους αγαπημένους μας σκύλους.

Μπαίνοντας λοιπόν στην ουσία του θέματος, θα ήθελα να πω πως όλοι, από τη σκοπιά που βλέπουν το σκύλο έχουν μία σειρά σοβαρών επιχειρημάτων στα οποία όλοι οι υπόλοιποι δεν νομίζω ότι πρέπει να κλείσουμε τα μάτια. Ξεκινώντας από την αλήθεια των φίλων της αγωνιστικής κυνοφιλίας, θα ήθελα να πω πως έχουν ένα τεράστιο δίκιο λέγοντας ότι τα σημερινά σκυλιά είναι σε πολύ υψηλότερο αθλητικό επίπεδο από ότι τα σκυλιά του παρελθόντος. Αυτό είναι μια τεράστια αλήθεια. Σήμερα σε μεγάλα ποσοστά τα σκυλιά που διαθέτουμε είναι ζώα κατασκευαστικά και μηχανικά πιο άρτια. Έχουν τη δυνατότητα να κυνηγάνε πάνω στα βουνά με υψηλούς ρυθμούς για πολλές ώρες και χωρίς πολλές φορές απαιτούμενη προεργασία. Το αποτέλεσμα αυτό έχει επέλθει λόγω της μακροχρόνιας επιλογής σκύλων μέσα από τους αγώνες όπου βασικό κριτήριο είναι η επιλογή σκύλων με μεγάλες ταχύτητες και υψηλό ταμπεραμέντο. Έτσι σε αυτή την περίπτωση δεν μπορούμε να είμαστε καταδικαστικοί για την αξία και τη χρησιμότητα των αγώνων. Ούτε βέβαια είναι σωστό να γράφεται ότι όλοι οι άνθρωποι των αγώνων, έχουν απομακρυνθεί από το κυνήγι και ότι τα σκυλιά που βγάζουν έχουν ελάχιστη σχέση με αυτό. Aπό την άλλη πλευρά έχουν απόλυτο δίκιο όσοι στέκονται με σκεπτικισμό απέναντι στους αγώνες υποστηρίζοντας ότι πολλά από τα σκυλιά αυτά καθώς και αρκετοί απόγονοί τους ενδιαφέρονται κυρίαρχα για να τρέξουν παρά για να κυνηγήσουν. Μήπως αυτό είναι ψέμα; Πόσοι από εμάς δεν είδαν ή είχαν στα χέρια τους ένα τέτοιο σκύλο ο οποίος περνούσε δίπλα ή και πάνω από πολλά θηράματα χωρίς να αποσπαστεί καθόλου ο αεράτος καλπασμός του; Είναι σίγουρο ότι είμαστε πολλοί. Έτσι λοιπόν ο φίλος μας ο οποίος κυνηγούσε την ίδια μέρα με το άσημο «σκυλάκι» του, που το έχει στα χέρια του από τα σκυλιά του «μπαρμπα Μήτσου», έχει γεμίσει την τσάντα του με θηράματα, ενώ ο αγέρωχος αθλητής μας δεν εντόπισε παρά ελάχιστα. Εδώ λοιπόν όσο κι αν ο στόχος μας πλέον στο κυνήγι δεν αποτελεί το νούμερο, σίγουρο είναι ότι κανείς δεν πάει στο βουνό μόνο για περίπατο. Έτσι επιχείρημα των «κυνηγαράδων» για τους ανεγκέφαλους «πρωταθλητές» είναι αμείλικτο. Σε καμία περίπτωση δεν μπορούμε να μιλάμε για αξία δίχως να υπάρχει το αντίστοιχο αποτέλεσμα. Και αυτό δεν είναι τυχαίο. Δυστυχώς στους αγώνες εκτιμάται πρωτίστως ο τύπος και δευτερευόντως η ουσία. Έτσι δεν εξετάζεται ιδιαίτερα ο έξυπνος τρόπος έρευνας του τερέν αλλά μόνο ο μεθοδικός. Έτσι ένας σκύλος που χαλάει την έρευνά του για να ψάξει ένα φράχτη ή ένα ανάχωμα, θα αξιολογηθεί χαμηλότερα από έναν άλλο ο οποίος βλέποντας ένα πελώριο οργωμένο μπροστά του δεν θα αρνηθεί να μπει μέσα λόγω του λασέ του έστω και εάν γνωρίζει εκ των προτέρων ότι ελάχιστες είναι οι φορές που θα συναντήσει θήραμα. Εάν αυτός λοιπόν ο σκύλος κάποια στιγμή συναντήσει και φερμάρει θήραμα μέσα στο όργωμα, τότε αυτός θα χαρακτηριστεί ως μεγάλος «trialer».

Έτσι λοιπόν επιλέγοντας χρόνια μέσα από τους αγώνες σκυλιά τα οποία έχουν την τάση να ερευνούν ευθύγραμμα, αυτό έχει σαν αποτέλεσμα υψηλά ποσοστά σκύλων που προέρχονται από τα ζώα αυτά να έχουν την ίδια τάση. Έτσι βλέπουμε σκυλιά να αφιερώνουν ίδιο χρόνο και την ίδια ενέργεια για να ερευνήσουν ένα τόπο άγονο, ενώ δίπλα υπάρχει ένα ιδανικό τοπίο όπου μπορούν να υπάρχουν θηράματα. Στο κυνήγι όπως και σε όλα τα πράγματα στη ζωή, κυρίαρχο ρόλο παίζει το μυαλό. Θα πρέπει σίγουρα στους αγώνες να μπει πιο ψηλά στη λίστα αξιολόγησης των σκύλων η «ευφυΐα» και φυσικά θα πρέπει να πάψουν να θεωρούνται οι αγώνες σαν το απόλυτο κριτήριο αξιλόγησης και το μοναδικό μέσο επίλυσης όλων των προβλημάτων των σκύλων. Το πραγματικό κυνήγι είναι ο «υπέρτατος στίβος» και η ύψιστη δοκιμασία.

Ακόμη, ποιος μπορεί να αρνηθεί την απαίτηση πολλών ότι ένας σκύλος εκτός από το να ανήκει σε μια φυλή θα πρέπει και να το δείχνει; Πόσες φορές δεν είναι αυτές που συναντήσαμε σκυλιά στους κυνηγότοπους όπου αναρωτηθήκαμε για τη ράτσα τους; Πολλές. Άλλες τόσες και οι φορές όπου διάσημοι «trialers» χαρακτηρίστηκαν «ανεπαρκείς» σαν εκπρόσωποι της φυλής τους. Όμως είτε το θέλουμε, είτε όχι, όλοι οι διαχωρισμοί και οι διακρίσεις των φυλών ξεκινάνε από τη διαφορά των εξωτερικών χαρακτηριστικών των ζώων. Από τα παραπάνω νομίζω ότι τελικά γίνεται κατανοητό ότι όλοι από την πλευρά τους έχουν δίκιο. Επίσης, το σίγουρο είναι ότι όλοι αναζητούν έναν καλύτερο σκύλο για το κυνήγι, τους αγώνες και τις εκθέσεις. Για το λόγο αυτό καλό είναι όλα τα αντίπαλα αυτά στρατόπεδα να αρχίσουν να χτίζουν γέφυρες παρά να υψώνουν τείχη, προς όφελος της κάθε φυλής.

Προσωπικά πιστεύω, μιλώντας για την αγαπημένη μου φυλή, το πόιντερ, ότι ένας σκύλος όσο καλός κυνηγός ή trialer και εάν είναι, δεν μπορεί να αποτελεί ένα καλό πόιντερ εάν μορφολογικά μοιάζει περισσότερο σαν αλεπού παρά σαν σκύλος. Αντίστοιχα και ένας «πανέμορφος» πόιντερ έχει ελάχιστη αξία εάν εργασιακά και κυνηγετικά είνα ισάξιος με ένα λυκόσκυλο. Ακόμη, ένα πόιντερ το οποίο τριποδίζει διαρκώς και μουσμουλεύει τις αναθυμιάσεις στο έδαφος ακατάσχετα, είναι ένας απαράδεκτος σκύλος ακόμα και εάν πραγματικά δεν γλιτώνει πουλί στο πέρασμά του. Τέλος, ένας ταχύτατος σκύλος με εντυπωσιακό καλπασμό, με τεράστιο πάθος και νοοτροπία δεν αξίζει τίποτα εάν εντοπίζει ελάχιστα από τα θηράματα που υπάρχουν στο τερέν του.

Όλα αυτά τα παραδείγματα τα χρησιμοποίησα για να δείξω ότι ένας σκύλος είναι καλός οταν και μόνο όταν, μοιάζει μορφολογικά, εργάζεται τυπικά και έχει υψηλή αποτελεσματικότητα, σύμφωνα με τα στάνταρ της φυλής του. Πρέπει να γίνει κατανοητό από όλους ότι είναι άλλη η κουβέντα «απλώς» για το καλό κυνηγόσκυλο και άλλη για το καλό κυνηγόσκυλο μιας συγκεκριμένης ράτσας. Το καλό κυνηγόσκυλο κρίνεται μόνο από το πόσο αποτελεσματικό είναι στο κυνήγι και μπορεί να μην ανήκει καν σε κάποια ράτσα. Το καλό κυνηγόσκυλο μιας ράτσας κρίνεται τόσο για το «πόσο», όσο και για το «πως». Έτσι, ένα απλό πόιντερ θα πρέπει να ανταποκρίνεται φαινοτυπικά στο στάνταρ της φυλής, να εργάζεται με ένα τρόπο καλπαστικό και γρήγορα, διατηρώντας έναν ικανοποιητικό ρυθμό και στιλ έστω και μετά από ώρες, να ψάχνει διαρκώς τον αέρα με ελάχιστες παραχωρήσεις στην αναζήτηση αναθυμιάσεων χαμηλότερα και φυσικά πετυχαίνοντας τον εντοπισμό και μπλοκάρισμα των περισσοτέρων ή δυνατόν και όλων των θηραμάτων στον τόπο που έψαξε. Αυτό αποτελεί το ιδανικό κατά τη γνώμη μου και φυσικά δεν είναι καθόλου εύκολο να βρεθεί. Όμως όλοι όσοι ανησυχούμε και ενδιαφερόμαστε πρέπει να βάλουμε τον πήχη ψηλά. Στοχεύοντας ψηλά ακόμη και εάν δεν πετύχουμε το ιδανικό είναι σίγουρο ότι θα πετύχουμε ένα υψηλό μέσο όρο σκυλιών. Στοχεύοντας σε μια μόνο από τις πολλές παραμέτρους που συνθέτουν ένα σκύλο ακόμα και εάν πετύχουμε το στόχο μας, θα έχουμε δημιουργήσει μια υποομάδα από άτομα τα οποία δεν μπορούν να αποτελέσουν μία γερή βάση για να στηρίξουν την πρόοδο της φυλής. Το μόνο ρόλο που μπορούν να παίξουν είναι της πατερίτσας σε μία ακρωτηριασμένη εκ γενετής προσπάθεια. Είναι στην ανθρώπινη φύση να ζητάει περισσότερα. Είναι σίγουρο πως εάν πετύχουμε να είναι όλα μας τα σκυλιά εξαίρετα, τότε θα βρεθούνε πάλι κάποιοι οι οποίοι θα ανεβάσουν ακόμη πιο ψηλά τον πήχη. Έτσι πάντοτε το «ιδανικό» σκυλί κάθε εποχής θα είναι σπάνιο. Άλλωστε εάν τα διαμάντια ήταν σαν τα βότσαλα, τότε δεν θα είχαν καμία αξία. Όμως για να αναδείξουμε τα «διαμάντια» στην κάθε φυλή, θα πρέπει όλοι μας να κάνουμε ένα βήμα πίσω στους εγωισμούς μας, να ανοίξουμε τα μυαλά μας και φυσικά να συνεργαστούμε. Τέλος, πρέπει να πάψουν οι αφορισμοί για άκαπνους «αγωνομάχους» ή για αγράμματους «κυνηγαράδες».

Ο σκύλος που διαθέτει ο καθένας μας μπορεί να μας χαρακτηρίσει σαν κυνηγούς. Σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να μας χαρακτηρίσει σε επίπεδο κοινωνικό και μορφωτικό. Έτσι είναι καλό να μην επιχειρείται από κάποια υποτιθέμενη κυνοφιλική ελίτ να χαρακτηρισθούν όλοι οι υπόλοιποι σαν «αγράμματοι» επειδή απλώς δεν συμφωνούν μαζί τους. Αυτό αποτελεί μια κακοήθεια άκρως επικίνδυνη και διχαστική. Υπάρχουν πολλοί αγράμματοι οι οποίοι έχουν αξιοζήλευτα σκυλιά, καθώς και πολλοί μορφωμένοι των οποίων τα σκυλιά είναι για κλάματα. Αντίστοιχα, πολλοί θιασώτες των αγώνων και των εκθέσεων είναι κυνηγοί μεγάλης κλάσης με σκυλιά εξαίρετους εκπροσώπους των φυλών που ανήκουν. Όχι λοιπόν στις ισοπεδώσεις και στις ακραίες γενικεύσεις. Αυτά ήθελα να πω κι εγώ με ελάχιστα που γνωρίζω, δίνοντας μια ευχή για συνεργασία και κατάπαυση του πυρός.

Κυριακή, 08 Αύγουστος 2010 13:41

Κλασσικοί Αγώνες

Θα κλείσουμε τη σειρά των αναφορών μας για τους διάφορους τύπους αγώνων, με τους κλασικούς. Πρόκειται για αγώνεςοι οποίοι δεν γίνονται στην Ελλάδα, όμως τα τελευταία χρόνια φαίνεται να κερδίζουν σημαντικό έδαφος στην προσοχή των κυνοφίλων (και) της χώρας μας.

Οι κλασικοί είναι αγώνες που γίνονται αποκλειστικά στην Ιταλία. Γίνονται κατά τη διάρκεια της άνοιξης έως τα μέσα του καλοκαιριού. Αφορούν όλες τις φυλές, τόσο τις αγγλικές, όσο και τις ηπειρωτικές.

Οι αγώνες αυτοί γίνονται σε ορτύκι εκτροφείου, τις περισσότερες φορές σε κάποια περιφραγμένα τριφυλλοχώραφα, τα οποία είναι και οι μοναδικοί χώροι στους οποίους επιτρέπεται ο Ιταλός κυνηγός - κυνόφιλος ή ακόμα και οι επαγγελματίες κυναγωγοί να προπονήσουν τα σκυλιά τους.

Όσον αφορά το διαδικαστικό μέρος πρέπει να πούμε ότι τα τερέν που διεξάγονται οι αγώνες αυτοί είναι χωράφια με διαστάσεις περίπου 200χ200μ. Στο μέσο περίπου του τερέν αυτού βρίσκονται δύο βοηθοί οι οποίοι έχουν σε ειδικά καλάθια τα ορτύκια του αγώνα και ανά τακτά χρονικά διαστήματα εισέρχονται στο τερέν και απελευθερώνουν ορισμένα από αυτά. Τα σκυλιά των αγγλικών φυλών διαγωνίζονται ανά ζεύγη και όπως είναι φυσικό, με την ολοκλήρωση του κάθε διαγωνιζόμενου ζεύγους τελειώνει και το διαθέσιμο τερέν. Έτσι οι κριτές επιστρέφουν ξανά στην αρχή και οι επόμενοι δύο συνδιαγωνιζόμενοι παρουσιάζουν τα σκυλιά τους στο ίδιο ακριβώς τερέν με τους προηγούμενους.

Οι συνεχείς διελεύσεις ανθρώπων και σκύλων μέσα από το ίδιο τερέν έχει σαν συνέπεια τα αρχικά πουλιά που απελευθερώνονται να εγκαταλείπουν το τερέν πετώντας ή ποδαρώνοντας και έτσι επιβάλλεται για την ισότιμη αξιολόγηση όλων των σκύλων η συχνή ανανέωση των θηραμάτων.

Από τις διαστάσεις του διαθέσιμου τερέν αντιλαμβάνεται κανείς ότι η νοοτροπία στους αγώνες αυτούς είναι μάλλον η τελευταία από τις «αρετές» που αξιολογούνται.

Κυρίαρχα ελέγχεται σε ένα κλασικό αγώνα η ποιότητα της φυλής. Οι σκύλοι οφείλουν να κάνουν μια κατά το δυνατόν γεωμετρική έρευνα, ζυγισμένη δεξιά και αριστερά και με όχι μεγάλα βάθη, μιας και το θήραμα που αναζητάνε είναι το ορτύκι του οποίου ο εντοπισμός, επιβάλλει μεθοδικότητα. Η ποιότητα της κίνησης, η ποιότητα του πόντου και η γεωμετρία είναι τα κυρίαρχα από τα χαρακτηριστικά που καθορίζουν το νικητή του αγώνα.

Οι αγώνες αυτοί στην Ιταλία συγκεντρώνουν τεράστιο ενδιαφέρον και δεν είναι λίγες οι φορές που οι θεατές είναι αρκετές εκατοντάδες.

Οι λόγοι της μεγάλης προσέλευσης του κοινού είναι πολλοί και καλό είναι να μείνουμε λίγο σε αυτούς. Σε μια εποχή που όλοι διαμαρτύρονται για την απομάκρυνση των κυνόφιλων από τα αγωνιστικά τερέν, ένα τέτοιο φαινόμενο προσέλευσης κόσμου δεν πρέπει να αφήσει κανέναν αδιάφορο.

Καταρχήν με βάση τη μορφολογία και τη σταθερότητα του τερέν υπάρχει η δυνατότητα στους θεατές χωρίς ίσως καν να αλλάξουν θέση, να δουν όλους τους σκύλους που συμμετέχουν, να παρελαύνουν μπροστά στα μάτια τους. Σε κάποια στιγμές οι σκύλοι κάνουν το τελευταίο τους λασέ ή παίρνουν κάποιο πόντο σε απόσταση αναπνοής από τους θεατές. Κάτι τέτοιο είναι πρακτικά αδύνατο σε οποιονδήποτε άλλο τύπο αγώνα.

Ένας άλλος λόγος της αθρόας προσέλευσης του κοινού είναι ότι ο Ιταλός κυνόφιλος έχει μια μοναδική ευκαιρία να δει από κοντά τα περισσότερα από τα μεγάλα «αστέρια», τα οποία περιοδεύουν σε ολόκληρη την Ευρώπη.

Επίσης είναι μια μοναδική ευκαιρία για οποιονδήποτε ιδιώτη εφόσον το επιθυμεί να τρέξει απέναντι στους διάσημους επαγγελματίες κυναγωγούς, οι οποίοι συμμετέχουν στους αγώνες αυτούς.

Όχι ότι απαγορεύεται να το κάνει αυτό σε έναν αγώνα Ε.Κ. ή Μ.Ε., όμως τόσο η δυσκολία της προετοιμασίας ενός σκύλου σε άγριες πεδινές από έναν Ιταλό ιδιώτη, όσο και η συμμετοχή του σε αγώνες απέναντι στους επαγγελματίες, είναι έως και αδύνατο, μιας και σε κάθε περίπτωση θα πρέπει να ταξιδέψει εκτός χώρας.

Αντίθετα η προετοιμασία ενός σκύλου για κλασικούς αγώνες μπορεί να γίνει από οποιονδήποτε το επιθυμεί, μιας και σε κάθε σχεδόν περιοχή υπάρχουν ειδικά διαμορφωμένα τερέν εκπαίδευσης σκύλων, τα οποία είναι ίδια με αυτά που πραγματοποιούνται οι αγώνες.

Τέλος οι αγώνες αυτοί δίνουν την ευκαιρία σε όλους τους κυνόφιλους - κυνηγούς να συγκεντρωθούν το Σαββατοκύριακο σε μια όμορφη φιέστα με άλλους συναδέλφους, ερασιτέχνες και επαγγελματίες, μια εποχή σχετικά «νεκρή» από άλλες δραστηριότητες. Επίσης, είναι ένας μεγάλος χώρος κυνοφιλικού προβληματισμού και αναζήτησης. Πιστεύω πως η απόλυτη κυριαρχία των Ιταλών πανευρωπαϊκά στην αγωνιστική κυνοφιλία οφείλει ένα μεγάλο μέρος και στην ύπαρξη των κλασικών αγώνων.

Βέβαια, οφείλουμε να πούμε ότι η μη διεξαγωγή κλασικών αγώνων σε άλλες χώρες, με τη μορφή και την έκταση που γίνονται στην Ιταλία, δεν είναι τυχαία. Υπάρχει μεγάλη δυσπιστία και αμφισβήτηση για τη χρησιμότητα των αγώνων αυτών.

Εδώ, καλά είναι να δούμε και τον αντίλογο. Οι αντίθετοι, λοιπόν, με την ιδέα των κλασικών θεωρούν ότι είναι λάθος η αξιολόγηση κυνηγετικών σκύλων σε ένα εξιδανικευμένο τερέν, όπου τις περισσότερες φορές απέχει πολύ από το πραγματικό τερέν κυνηγίου, καθώς και με ένα θήραμα «κοτόπουλο» όπου αρκετές φορές είναι και κακής ποιότητας. Η συνεχής επιλογή γεννητόρων μέσα από κλασικούς αγώνες πιστεύουν ότι οδηγεί στην απομάκρυνση του κυνηγετικού σκύλου από αυτό που πραγματικά πρέπει να υπηρετεί. Το κυνηγόσκυλο πρέπει να έχει πρωτοβουλία, ευρυματικότητα και αποτελεσματικότητα για να αντιμετωπίσει την ποικιλομορφία των τερέν που επιλέγουν να ζήσουν τα άγρια θηράματα.

Ένας τέτοιος αντίλογος και βάσιμος είναι και τεκμηριωμένος μιας και όσοι είχαν την ευκαιρία να παρακολουθήσουν κλασικούς αγώνες θα αντιλήφθηκαν αμέσως ότι κάτι τέτοιο απέχει παρασάγκας από το πραγματικό κυνήγι.

Άρα, μήπως σωστά οι περισσότερες κυνοφιλικά προηγμένες χώρες είναι διστακτικές στο να στηρίξουν συστηματικά μία τέτοια διαδικασία αγώνων επιλογής κυνηγετικών σκύλων;

Νομίζω ότι την απάντηση στο ερώτημα αυτό μας το δίνει η ίδια η ιταλική κυνοφιλία η οποία φαίνεται ότι μάλλον δύσκολα κάποιος άλλος μπορεί να την απειλήσει. Το επιχείρημα ότι οι σκύλοι οι οποίοι διαπρέπουν στους κλασικούς είναι τόσο τυποποιημένοι που μοιάζουν «ηλίθιοι» και γενικώς δεν μπορούν να σταθούν με αξιώσεις σε αγώνες με άγριο θήραμα είναι μάλλον αστείο, μιας και οι ίδιοι οι σκύλοι μας δίνουν την απάντηση στο ερώτημα αυτό.

Να θυμίσουμε λοιπόν ότι ο δικός μας Νίκο V.D.P. την ίδια χρονιά που κέρδισε το κύπελλο και πρωτάθλημα Ευρώπης ήταν δεύτερος στην κατάταξη στους κλασικούς αγώνες. Ο περσινός κυπελλούχος Ευρώπης ο Orio του Lombardi σαρώνει στους κλασικούς. Το ίδιο ψηλά στους κλασικούς και ο φετινός νικητής Lord D. Zagnis του Simeons. Tέλος, ίσως το σπουδαιότερο σέττερ της δεκαετίας, ο Kapo του Scipioni, μόνιμος πρωταγωνιστής στη Μ.Ε., μόνιμο μέλος των εθνικών ομάδων της Ιταλίας ήταν και αρκετές φορές μέσα στην τριάδα των σκύλων που κέρδισαν το Grande Master των κλασικών. Ένας αγώνας που γίνεται με το πέσιμο της αυλαίας των αγώνων και αφορά μόνο τους κορυφαίους σκύλους του πρωταθλήματος των κλασικών.

Άρα, είναι μάλλον άστοχο να πιστεύουμε ότι οι σκύλοι αυτοί δεν είναι αποτελεσματικοί κυνηγοί άγριου θηράματος ή ότι είναι «ηλίθιοι» την άνοιξη - καλοκαίρι, ενώ αποκαθίσταται η ευφυΐα τους το φθινόπωρο - χειμώνα.

Για μια ακόμα φορά οι απλουστευμένες γενικεύσεις δίνουν μια στρεβλή εικόνα της πραγματικότητας και ίσως αποκαλύπτουν την αδυναμία μας να κατανοήσουμε κάτι το οποίο είναι πιο εξελιγμένο από εμάς.

Ο ικανός σκύλος θα βρει τον τρόπο να κυριαρχήσει σε όποια δοκιμασία του ανατεθεί με την ίδια ευκολία που το καλό κυνηγόσκυλο όταν κυνηγά ορτύκια στον κάμπο θα κινηθεί διαφορετικά από το πώς θα κυνηγήσει ορεινές στα περδικοβούνια και μπεκάτσες στα δάση.

Οι κλασικοί ήταν ένα δημιούργημα που είχε σαν σκοπό να βοηθήσει στην επιλογή σκύλων οι οποίοι διακρίνονται για την ποιότητά τους (κίνηση-πόντο) ώστε να βελτιωθούν οι φυλές. Η λογική είναι απλή. Όταν θέλεις να ελέγξεις την αρμονία, το χρονισμό και την ευστάθεια ενός συστήματος τότε θα πρέπει να το κάνεις σε όσο το δυνατό πιο ελεγχόμενο περιβάλλον. Πως μπορείς λοιπόν να συγκρίνεις την ποιότητα δύο σκύλων που κινούνται σε αποστάσεις 200 ή 300 μέτρων και τρέχουν σε τελείως διαφορετικά τερέν; Κάτι τέτοιο είναι εξαιρετικά δύσκολο έως και αδύνατο. Γι’ αυτό επινοήθηκαν αυτοί οι αγώνες, ώστε να γίνει όσο το δυνατόν πιο αντικειμενική η σύγκριση.

Και για να γίνει πιο κατανοητό, καλό είναι να σκεφτούμε όλοι τη ζυγοστάθμιση των ελαστικών του αυτοκινήτου μας. Για να υπολογιστούν οι μικροδιαφορές βάρους στο ελαστικό και να αποφευχθούν οι κραδασμοί στο τιμόνι θα πρέπει η ρόδα να τοποθετηθεί στο ειδικό καλυμπραρισμένο μηχάνημα. Οποιαδήποτε άλλη προσπάθεια με το μάτι ή από το τράνταγμα στο τιμόνι θα ήταν αδύνατη. Επίσης εάν θέλουμε να ελέγξουμε τη σφαιρικότητα των μπιλιών του μπιλιάρδου, θα πρέπει να τις κυλήσουμε σε μία απολύτως λεία επιφάνεια, κατά προτίμηση από γραφίτη. Αν τις κυλήσουμε στο χωματόδρομο, τότε όλες οι μπίλιες θα δώσουν λίγο ως πολύ την ίδια εικόνα. Για το λόγο αυτό η ποιότητα των ιταλικών σκύλων είναι χαρακτηριστική και σίγουρα δεν είναι τυχαία.

Είναι σωστό ότι όταν πάμε να δούμε έναν αγώνα κλασικών, πάμε να επιλέξουμε ποιότητα και όχι κυνηγετική ευφυΐα. Εάν μας ενδιαφέρει κυρίαρχα το δεύτερο τότε θα πρέπει τα σκυλιά που μας προκάλεσαν το ενδιαφέρον να τα ελέγξουμε και με βάση τα αποτελέσματα που έκαναν και σε άλλες κατηγορίες αγώνα.

Αν όμως διαθέτουμε σπουδαία κυνηγετικά σκυλιά το μπόλιασμα με την ποιότητα κάποιου σπουδαίου σκύλου κλασικών αγώνων μπορεί να αποδειχθεί πολύ σημαντικό πάντρεμα.

Τέλος, ένα σημαντικό αντεπιχείρημα είναι το ερώτημα, ποια είναι η σκοπιμότητα της διαρκούς αναζήτησης μεγαλύτερης ποιότητας;

Ούτως ή αλλιώς, στο βουνό οι μικροδιαφορές εξανεμίζονται.

Το επιχείρημα είναι σοβαρό και άκρως ρεαλιστικό, όμως δεν θα πρέπει να ξεχνάμε βασικούς κανόνες της φύσης. Για να πετύχουμε ένα μέσο όρο 8, τότε θα πρέπει συχνά πυκνά να χρησιμοποιούμε άτομα του 9 ή και του 10.

Δυστυχώς τα σπουδαία σκυλιά είναι οι εξαιρέσεις και όχι ο κανόνας. Οι Ιταλοί γνωρίζοντας τον κανόνα αυτό πολύ καλά δεν είναι λίγες οι φορές που πραγματικά υπερβάλουν στην αναζήτηση της «τελειότητας».

Έτσι, θα έλεγα ότι οι κλασικοί είναι και αυτοί από την πλευρά τους πολύ σημαντικοί αγώνες και δεν θα ήταν κακό να σκεφτούμε την οργάνωσή τους και στη χώρα μας.

Οι αγώνες αυτοί είναι ένα ακόμη «εργαλείο» επιλογής σκύλων. Το ότι κάποιοι κάνουν κακή χρήση του «εργαλείου» των κλασικών, αυτό δεν πρέπει να ενοχοποιεί το «εργαλείο». Το ότι κάποιοι ζευγαρώνουν σκύλους μόνο λόγω καλπασμού, ανεξαρτήτως αποτελεσμάτων, δεν φταίνε γι’ αυτό οι κλασικοί. Εάν κάποιος έσφαξε τη γυναίκα του με το μαχαίρι, σε καμία περίπτωση δεν φταίει το μαχαίρι. Άλλωστε ας μου υποδείξει κάποιος έναν αγώνα μέσα από τον οποίο δεν προωθήθηκαν και κάποια λάθος στοιχεία και τότε θα καταδικάσω κι εγώ τους κλασικούς.

Αν ήταν τόσο κακοί όσοι κάποιοι πιστεύουν, τότε θα υπήρχε ιταλική αγωνιστική κυνοφιλία; Ας μην ξεχνάμε ότι πριν λίγα χρόνια από πολλούς θεωρούνταν επιζήμια και η Μ.Ε. Ίσως ήρθε η εποχή να επανεξετάσουμε τη στάση μας για τους κλασικούς αγώνες.

Αν κάποιοι δεν πιστεύουν ότι μπορούν να βοηθήσουν στη βελτίωση των σκύλων ας το δοκιμάσουμε με την ελπίδα ότι θα αναζωπυρωθεί το ενδιαφέρον των κυνηγών - κυνόφιλων για τα αγωνιστικά δρώμενα.

Αυτό από μόνο του θα ήταν ένα τεράστιο όφελος.

Κυριακή, 08 Αύγουστος 2010 13:36

Ιταλία vs Ελλάδα

Μια σπουδαία χρονιά για την ελληνική κυνοφιλία ολοκληρώθηκε αφήνοντας πίσω της μια σειρά μεγάλων επιτυχιών. Επιτυχίες οι οποίες έδωσαν την ευκαιρία να πανηγυρίσουμε και να ξαναεπιβεβαιώσουμε τη μεγάλη εξέλιξη της ελληνικής κυνοφιλίας και την ένταξή της στις μεγάλες ευρωπαϊκές δυνάμεις. Ο ενθουσιασμός μεγάλος, τόσο που κάποιοι παρασυρόμενοι δήλωναν ότι τελικά τα καλά σκυλιά βρίσκονται στην Ελλάδα και ότι τους «φάγαμε» τους Ιταλούς.

Εδώ λοιπόν θα ήθελα να σταθούμε να κάνουμε ένα βήμα πίσω και τώρα πλέον που έχει κάτσει η σκόνη από τους πανηγυρισμούς να δούμε και να εξετάσουμε πιο ψύχραιμα κατά πόσο ο ισχυρισμός αυτός ισχύει.

θα πρέπει πρώτα να ορίσουμε τον όρο «κυνοφιλία». Εάν με τον όρο αυτό εννοούμε την ανάδειξη κάποιων πρωταθλητών σε διεθνές επίπεδο τότε πρέπει όντως να είμαστε εξαιρετικά υπερήφανοι. Αν όμως συμπεριλάβουμε και την εκτροφή, τότε πραγματικά θα πρέπει να είμαστε πολύ πιο προσγειωμένοι και ίσως θα έλεγα και προβλητισμένοι.

Αν κάτσουμε και δούμε το σύνολο των μεγάλων ελληνικών διακρίσεων θα διαπιστώσουμε ότι η μεγάλη πλειοψηφία αυτών έχει γίνει με σκύλους ξένης εκτροφής. Ένα γεγονός το οποίο θα πρέπει να μας προβληματίσει και στο οποίο θα πρέπει να σκύψουμε εάν πραγματικά θέλουμε να ηγηθούμε στο Ευρωπαϊκό στερέωμα. Υπήρχαν και υπάρχουν κάποιοι σκύλοι ελληνικής εκτροφής οι οποίοι στέκονται με αξιώσεις στους ευρωπαϊκούς στίβους.

Ο αριθμός τους όμως είναι μικρός και εάν από αυτούς εξαιρέσουμε τους σκύλους των οποίων οι γονείς είναι ξένης εκτροφής, τότε πραγματικά μιλάμε για ελάχιστους. Δυστυχώς η κυριαρχία των Ιταλών στο συγκεκριμένο χώρο είναι απόλυτη και όποιος αρνείται να το δει τότε αυταπατάται.

Ας προσπαθήσουμε να δούμε τι είναι αυτό που έχει δώσει στην Ιταλία αυτή την ηγετική θέση στον Ευρωπαϊκό χώρο. Μερικοί από τους πιο βασικούς λόγους είναι η τεράστια κυνοφιλική τους παράδοση, οι πολλοί και διαφόρων τύπων αγώνες, οι πολλοί και μεγάλοι εκτροφείς, οι σπουδαίοι κυναγωγοί και φυσικά πολλοί και αρκετά εύποροι ιδιοκτήτες.

Για τον καθένα από τους παραπάνω λόγους θα μπορούσαμε να αναφέρουμε πάρα πολλά. Ο κάθε ένας από μόνος του αποτελεί μια τεράστια ενότητα και ένα πεδίο προβληματισμού. Όμως όλοι οι παραπάνω λόγοι δεν είναι αρκετοί από μόνοι τους για να δώσουν την πρωτιά. Άραγε δεν ισχύουν όλα τα παραπάνω και για τις άλλες ευρωπαϊκές χώρες; Σαφώς και ισχύουν. Τι είναι αυτό όμως που κάνει τους γείτονές μας να διαφέρουν;

Είναι η ίδια φιλοσοφία λαού που έχει κυριαρχήσει παγκόσμια στη μόδα, στα σπορ αυτοκίνητα, στην τέχνη κ.λπ. Ο Ιταλός ότι φτιάχνει το φτιάχνει με μεράκι δίνοντας μεγάλη σημασία στην αισθητική. Για τον Ιταλό ένα παπούτσι δεν είναι μόνο κάτι που φοράμε για να προστατεύσουμε τα πόδια μας όταν περπατάμε. Είναι ένα στολίδι, ένα στοιχείο της προσωπικότητάς του, ένα σύμβολο του κοινωνικού του status και ίσως ένα αξεσουάρ της ματαιοδοξίας που κουβαλάει ο κάθε ένας από εμάς. Έτσι λοιπόν το ιταλικό κυνοφιλικό σύστημα με την ίδια φιλοσοφία και μάρκετινγκ έχει επέμβει και στον κυνηγετικό σκύλο με συνέπεια πλέον να αποτελεί την απόλυτη παγκόσμια δύναμη. Έτσι ο σκύλος δεν καλείται πλέον απλώς να βρει τα θηράματα αλλά πρέπει να το κάνει και με στιλ. Ο σκύλος πλέον θα πρέπει εκτός από την τσάντα να γεμίσει και την ψυχή και το μυαλό του κυνηγού με ένα «μπουκέτο» από όμορφες παραστάσεις. Έτσι λοιπόν ο σκύλος πέρασε σε άλλο επίπεδο.

Τα εργαλεία για όλες τις προηγμένες κυνοφιλικά χώρες ήταν λίγο έως πολύ τα ίδια. Οι Ιταλοί όμως τα χρησιμοποίησαν με διαφορετικό τρόπο. Εδώ θα πρέπει να πούμε ότι όλα τα παραπάνω δεν σημαίνουν ότι όλοι οι σκύλοι ιταλικής εκτροφής είναι αστέρια. Κάθε άλλο. Ακόμη και γι’ αυτή την υπερδύναμη ο σπουδαίος σκύλος είναι εξαιρετικά δύσκολο να γεννηθεί. Αυτό τουλάχιστον μαρτυρούν τα νούμερα.

Πέρυσι στην Ιταλία γεννήθηκαν περίπου 20 χιλιάδες σέττερ και για πρώτη φορά έγιναν τα πρώτα σκυλιά σε παραγωγή στην Ιταλία ξεπερνώντας τα παραδοσιακά πρώτα γερμανικά ποιμενικά, με ένα μέσο όρο 7 κουταβιών ανά γέννα προκύπτει ότι έγιναν περίπου 3000 γέννες σέττερ. Θέλετε να δούμε πόσα από αυτά θα γίνουν οι σπουδαίοι πρωταθλητές του αύριο; Ας το δούμε λοιπόν.

Τα τελευταία χρόνια οι σκύλοι ιταλικής εκτροφής που τρέχουν στη μεγάλη έρευνα είναι περίπου 80. Τα μισά περίπου από αυτά είναι πόιντερ. Άρα μιλάμε για 40 περίπου σέττερ. Τα πραγματικά όμως σπουδαία σέττερ είναι ίσως και λιγότερο από τα μισά. Έτσι ο αριθμός τους κατεβαίνει στα 15-20. Αν υπολογίσουμε ότι η μέση καριέρα ενός σπουδαίου σκύλου είναι 4-5 χρόνια, τότε βλέπουμε ότι οι σκύλοι οι οποίοι θα αντικαταστήσουν αυτούς οι οποίοι θα «συνταξιοδοτηθούν» είναι περίπου 3-5 σκύλοι ανά έτος. Άρα από τα 20000 σέττερ που γεννήθηκαν το 2006 τα σκυλιά που θα αρχίζουν να εμφανίζονται με αξιώσεις στους ευρωπαϊκούς στίβους το 2008 θα είναι μόλις 3-5. Σχεδόν 1 κάθε 600-1000 γέννες. Νομίζω ότι αυτό αποκαλύπτει και το μέγεθος της δυσκολίας του να γεννηθεί ένας σπουδαίος σκύλος.

Στα παραπάνω να συνεκτιμήσουμε το γεγονός ότι ο μέσος Ιταλός ιδιοκτήτης έχει στα χέρια του σκυλιά όπου ποιοτικά βρίσκονται σε πολύ υψηλότερο επίπεδο από το μέσο όρο των σκυλιών που διαθέτει ο Έλληνας κυνηγός, τότε η παραπάνω αναλογία γίνεται ακόμα χειρότερη αν τη μεταφέρουμε στην ελληνική πραγματικότητα.

Από αυτά φαίνεται ότι εκ των πραγμάτων είναι πολύ δύσκολο στην Ελλάδα να γεννήσουμε πολλούς και σπουδαίους σκύλους. Ίσως και να έχουμε ήδη γεννήσει περισσότερους από όσους μας αναλογούν. Δυστυχώς η φύση είναι εξαιρετικά φειδωλή στην παραγωγή ταλέντων.

Εδώ βέβαια παρεμβαίνουμε εμείς προσπαθώντας να γεννήσουμε εξαιρέσεις σε αντίθεση με τις επιταγές της φύσης για τη διατήρηση ενός επαρκούς μέσου όρου.

Θα μπορούσαν όμως οι παρεμβάσεις μας αυτές να είναι τέτοιες ώστε εμείς να επιτύχουμε υψηλότερα ποσοστά από αυτά των Ιταλών ώστε σε βάθος χρόνου να μπορέσουμε πραγματικά να τους φτάσουμε και γιατί όχι, να τους ξεπεράσουμε;

Την απάντηση στο παραπάνω πρόβλημα την έχει δώσει εδώ και χρόνια ένας σπουδαίος εκτροφέας πόιντερ από τη Γερμανία, ο κ. Uli Werchau. Ένας πραγματικά χαρισματικός εκτροφέας, ο οποίος έχει κερδίσει κατά κράτος τους αντίστοιχους Ιταλούς συναδέλφους του τα τελευταία τουλάχιστον 10 χρόνια. Πολλοί και μεγάλοι ευρωπαϊκοί τίτλοι τα τελευταία χρόνια με αποκορύφωμα τη φετινή χρονιά. Το αποκορύφωμα της εκτροφικής του καριέρας ήταν φέτος όχι μόνο γιατί σκύλος εκτροφής του κέρδισε Κύπελλο και Πρωτάθλημα Ευρώπης, αλλά γιατί οι περισσότερες ευρωπαϊκές εθνικές ομάδες είχαν στη σύνθεσή τους σκύλους εκτροφής του, καθώς και απογόνους τους. Ένα συγκλονιστικό αποτέλεσμα μεγαλύτερης αξίας και από τα κύπελλα.

Τι έκανε όμως αυτός ο κύριος; Μήπως έκανε αρκετές χιλιάδες γέννες ώστε να γίνει το αντίπαλο δέος της ιταλικής εκτροφής πόιντερ; Κάθε άλλο. Όσοι τον γνωρίζουν ξέρουν ότι είναι ένας εκτροφέας μικρής «παραγωγικότητας» Η συνταγή του, μυστική.

Φαίνεται πως βρήκε τον τρόπο να συνδυάσει τη γαλλική κυνηγετική παράδοση  με την ιταλική φινέτσα χρησιμοποιώντας μια γερμανική μεθοδολογία.

Απέδειξε ότι για να έχεις κορυφαίο αποτέλεσμα δεν χρειάζεται να χαθείς σε ένα λαβύρινθο από πειραματισμούς, ούτε σε ένα τεράστιο πλήθος από γέννες. Γνώση, παρατήρηση, σχεδιασμός και φαντασία είναι τα συστατικά της επιτυχίας. Τα συστατικά αυτά είναι δυνατόν  να αποκτηθούν από τον καθένα που φιλοδοξεί να διακριθεί εκτροφικά. Άρα θεωρώ ότι δεν είναι άπιαστο το ελληνικό όραμα για ακόμα υψηλότερες διακρίσεις στο μέλλον, διότι η εκτροφή δεν είναι θέμα σκύλων, αλλά θέμα εκτροφέων.

Όλα τα χρόνια οι σπουδαίοι σκύλοι οι οποίοι βρίσκονταν στη διάθεση των σημαντικών εκτροφέων ήταν πάντα λίγοι και δυστυχώς συγκεκριμένοι... λίγο έως πολύ όλοι τους ίδιους επιβήτορες χρησιμοποιούν. Το αποτέλεσμα όμως που παράγει ο καθένας είναι διαφορετικό. Αυτό συμβαίνει γιατί ο κάθε εκτροφέας βλέπει με διαφορετική οπτική τον κάθε σκύλο, διαφορετικά τον αξιολογεί και αναλόγως επιλέγει εάν και πότε θα τον χρησιμοποιήσει.

Την ίδια φιλοσοφία ακολουθεί και για την επιλογή των δικών του  θηλυκών που σκοπεύει να χρησιμοποιήσει. Έτσι λοιπόν η εκτροφή μοιάζει με έναν πίνακα ζωγραφικής όπου ο κάθε εκτροφέας έχει μπροστά του όλα τα χρώματα του φάσματος με άπειρες δυνατότητες να συνδυαστούν μεταξύ τους. Τα χρώματα αυτά είναι τα αμέτρητα, ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του κάθε σκύλου και ο καθένας ανάλογα με το στόχο και τη φαντασία του συνθέτει τα χρώματα αυτά για να δημιουργήσει το έργο του. Κάποιοι απλώς βάφουν, κάποιοι όμως φτιάχνουν «έργα τέχνης».

Για να γίνω πιο συγκεκριμένος θα σας αναφέρω μια κουβέντα που έτυχε να έχω με τον κ. Werchau. Τον ρώτησα τότε εάν έχει χρησιμοποιήσει ποτέ στην εκτροφή του ένα συγκεκριμένο μεγάλο σύγχρονο επιβήτορα. Μου απάντησε πως «όχι» και στη συνέχεια όταν τον ρώτησα «γιατί;», μου επισήμανε ότι κατά τη γνώμη του τα μακριά και ανοιχτά δάχτυλα τα οποία ο σκύλος έχει και που τα μεταδίδει με μεγάλη συχνότητα στους απογόνους του, τον εμπόδισαν να τον βάλει στην εκτροφή.

Σε μια άλλη επικοινωνία με κάποιον άλλο διάσημο Ιταλό εκτροφέα, συζητήθηκε το όνομα του ίδιου επιβήτορα, τον οποίο ο ίδιος χρησιμοποίησε αρκετά. Στο σχόλιο για τα ανοιχτά πέλματα που μεταδίδει ο επιβήτορας, αυτός ο εν λόγω εκτροφέας απάντησε ότι «σε αγώνες κάμπου τα ελαφρώς ανοιχτά πέλματα έχουν κατά τη γνώμη του πλεονέκτημα!».

Το ίδιο χαρακτηριστικό του ίδιου σκύλου ήταν γνωστό και στους δύο εκτροφείς. Ο ένας τον απέρριπτε και ο άλλος τον χρησιμοποιούσε για το ίδιο ακριβώς γνώρισμα. Τα αποτελέσματα βέβαια είναι αυτά τα οποία επιβεβαιώνουν ή όχι την ορθότητα των επιλογών. Το παράδειγμα ίσως ακραίο και μεμονωμένο, όμως δείχνει πιστεύω ξεκάθαρα ότι τα «εργαλεία» είναι γνωστά όμως ο καθένας επιλέγει ξεχωριστά πώς θα τα χρησιμοποιήσει.

Επίσης δείχνει και τη διαφορά μεταξύ της γερμανικής και της ιταλικής φιλοσοφίας. Η ιταλική εκτροφική φιλοσοφία παράγει τεράστιους αριθμούς από ζώα με μία κατασκευαστική και μηχανική αρτιότητα, ποντάροντας στο ότι στατιστικά θα βρεθούν ανάμεσά τους και κάποιοι σπουδαίοι κυνηγοί. Στον αντίποδα αυτής, η γερμανική φιλοσοφία όπου εκτρέφει κυνηγούς προσπαθώντας να τους βελτιώσει μηχανικά, ποντάροντας στο ότι στατιστικά θα βρεθούν και κάποιοι σπουδαίοι καλπαστές. Σε βάθος χρόνου η φιλοσοφία αυτή φαίνεται να κερδίζει την ιταλική, μιας και τα αποτελέσματα ειναι συντριπτικά και αμείλικτα. Στο τέλος όλων αυτό είναι που μετράει και φυσικά αποτελέσματα χωρίς πόντο σε θήραμα δε γίνεται. Το μυαλό και η ψυχή του κυνηγού κερδίζουν και όχι οι ωμοπλάτες, οι οσφές και οι λεκάνες.

Όσοι γνωρίζουμε τα σκυλιά του ευγενέστατου κ. Uli από την εποχή του Oscar, θυμόμαστε ότι ήταν σκύλοι κυνηγοί με μία μηχανική επάρκεια. Δεν υπήρχαν εκπληκτικοί καλπαστές ούτε απέραντες νοοτροπίες. Δουλεύοντας όμως πάνω σ’ αυτή τη βάση βελτίωσε το επίπεδο των σκυλιών του σε τέτοιο βαθμό ώστε πλέον κάποιοι να έχουν τεράστια νοοτροπία ή να συμπεριλαμβάνονται ανάμεσα στους καλύτερους καλπαστές στην Ευρώπη. Μα θα μου πείτε τι σχέση έχουν όλα αυτά με την ελληνική εκτροφή;

Το παραπάνω ευρωπαϊκό παράδειγμα προς μίμηση, θεωρώ ότι βρίσκεται κοντά στην ελληνική πραγματικότητα. Είμαστε ακόμη ένας λαός που κυνηγάμε με πάθος, τα σκυλιά μας έρχονται ακόμη σε επαφή με άγριο θήραμα και έτσι έχουμε τη δυνατότητα να αξιολογούμε τα σκυλιά μας κάτω από πιο ρεαλιστικές συνθήκες.

Είναι σαφώς ευκολότερο για μας να ξεχωρίσουμε τα άτομα αυτά τα οποία αναπτύσσουν μια σημαντική ευχέρεια στο να βρουν και να χειριστούν ένα πραγματικό θήραμα.

Αυτός είναι ο μεγαλύτερος πλούτος. Έχοντας αυτή την υποδομή είναι εξίσου δυνατό και για εμάς να επιτύχουμε τον άθλο της γερμανικής εκτροφής. Αυτό βέβαια για να επιτευχθεί πρέπει να αναπτυχθεί ένα τέτοιο δίκτυο αγώνων ώστε να δοθεί στον κάθε κυνηγό-κυνόφιλο η δυνατότητα να παρουσιάσει το σκύλο με τον οποίο κυνηγάει.

Η διαδικασία αυτή θα φέρει στην επιφάνεια αστέρια τα οποία «χάνονται» κυνοτεχνικά μέσα στους λόγγους και τα ρουμάνια. Επίσης, θα δώσει τη δυνατότητα σε όλους τους υπόλοιπους οι οποίοι δεν έχουν αντίστοιχα ζώα, να δουν συναδέλφους τους - και όχι επαγγελματίες - που κυνηγάνε στα ίδια βουνά με αυτούς, με σκυλιά όμως υψηλότερες κλάσης. Έτσι και με τη βοήθεια των κριτών θα μπορέσουν όλοι να περάσουν στο επόμενο επίπεδο όπου πλέον ο μέσος Έλληνας κυνηγός να διαθέτει ακόμη καλύτερο σκύλο. Να μάθει να κρίνει το σκύλο του με την ίδια αυστηρότητα που κρίνει και τον ξένο. Τις απαιτήσεις που έχει από τον επιβήτορα που πρόκειται να χρησιμοποιήσει, τις ίδιες να απαιτεί και από το θηλυκό που έχει στα χέρια του. Αυτό είναι μια διαδικασία που την ευθύνη της οργάνωσης φέρουν κατά κύριο λόγο οι κυνοφιλικές και κυνηγετικές οργανώσεις. Η επιτυχία της όμως είναι ευθύνη όλων μας.

Η εκτροφή καλών σκύλων δεν είναι ευθύνη μόνο των ομίλων, των επαγγγελματιών εκτροφέων και των κυναγωγών. Είναι ευθύνη όλων των κυνηγών - κυνόφιλων. Δεν επιτρέπεται ακόμα σήμερα να διυλίζουμε «τον κώνωπα» στους ξένους σκύλους και να καταπίνουμε «την κάμηλο» στους δικούς μας.

Ας δείξουμε όλοι τους σκύλους μας στη πρώτη ευκαιρία που θα μας δοθεί και ας δεχτούμε κριτική. Ας τρέξουμε τα μπεκατσόσκυλά μας σε ένα αγώνα μπεκάτσας ή τα περδικόσκυλά μας σε ένα αγώνα πέρδικας. Είναι σίγουρο ότι όλοι να βγούμε κερδισμένοι. Ποιος άραγε θα μείνει αδιάφορος στη θέα ενός σπουδαίου περδικόσκυλου που αγωνίζεται με πάθος και ποιότητα μέσα στα βράχια και πετυχαίνει μια σπουδαία φέρμα; Είναι σίγουρο ότι και ο πιο μεγάλος εγωιστής θα υποκλιθεί σε ένα τέτοιο θέαμα. Από τη στιγμή που θα δοθεί σε όλους η δυνατότητα έστω και για λίγο να γευτούν την απόλαυση που προσφέρει ένας «μεγάλος» σκύλος, τότε είναι σίγουρο ότι οι περισσότεροι θα προσπαθήσουν να τον βρουν και τελικά αρκετοί θα τον αποκτήσουν. Από το σημείο αυτό, η κορυφή απέχει ελάχιστα. Καλό είναι να γνωρίζουμε ότι οι μισοί περίπου σκύλοι που τρέχουν στη Μεγάλη Έρευνα στην Ιταλία είναι σκύλοι χωρίς «επωνυμία» που σημαίνει ότι προέρχονται από γέννες που έκαναν απλοί κυνηγοί ή ερασιτέχνες εκτροφείς.

Ένα οικοδόμημα για να φτάσει ψηλά χρειάζεται μια μεγάλη βάση. Πόσες σπουδαίες θηλυκές μπορούν να έχουν στα χέρια τους οι επαγγελματίες εκτροφείς; Ελάχιστες μπροστά στον αριθμό που μπορούν να έχουν στα χέρια τους οι κυνηγοί. Όταν η εκτροφή γίνει υπόθεση των πολλών, τότε θα μπορούμε πλέον με σιγουριά να μιλάμε για ελληνική κυνοφιλία και πραγματικούς θριάμβους.

Τίποτα δεν είναι αδύνατο!

Κυριακή, 08 Αύγουστος 2010 13:34

Η μεγάλη έρευνα

Φτάσαμε στο κορυφαίο επίπεδο αγώνων κυνηγετικών ικανοτήτων. Αφού μιλήσαμε για τους αγώνες πρακτικού κυνηγίου και την Έρευνα Κυνηγίου, ήρθε η ώρα να μιλήσουμε για τη Μεγάλη Έρευνα.

Ένας τύπος αγώνα, ο οποίος από τη στιγμή που πρωτοεμφανίστηκε στο Ευρωπαϊκό αγωνιστικό στερέωμα, προσέλκυσε τεράστιο ενδιαφέρον. Αρκετές δεκαετίες μετά εξακολουθεί να αποτελεί την κορωνίδα των αγώνων. Οι αγώνες αυτοί με το που ήρθαν στη χώρα μας, κέρδισαν αμέσως το ενδιαφέρον του κυνόφιλου κοινού. Ικανοποιήθηκε ένα αίτημα χρόνων κάποιων ανθρώπων που είχαν τη δυνατότητα να παρακολουθούν τα ευρωπαϊκά δρώμενα από κοντά. Έτσι λοιπόν και στην Ελλάδα, την πρώτη θέση στη «θεαματικότητα» την κατέχει η Μ.Ε.

Οι αγώνες αυτοί αφορούν μόνο στις αγγλικές φυλές και αποτελούν το κορυφαίο κυνοφιλικό «εργαλείο». Όπως έχουμε ξαναπεί, πρόκειται για ένα εργαστήριο από όπου αναζητούνται οι κυνηγετικές ικανότητες στον υπερθετικό βαθμό. Στον αγώνα αυτό συμμετέχουν σκύλοι οι οποίοι διακρίνονται κυρίως για τον τεράστιο ψυχισμό τους. Είναι άτομα τα οποία στην προσπάθειά τους να εντοπίσουν πέρδικες το γρηγορότερο δυνατό, απομακρύνονται από τον κυναγωγό τους σε τεράστιες αποστάσεις. Τόσο μεγάλες που κάποιες στιγμές είναι αδύνατο για τον κυναγωγό να δει το σκύλο του εκεί χρειάζεται τη βοήθεια που του προσφέρουν οι δύο ακριανοί κριτές. Εδώ πρέπει να πούμε ότι το μεγάλο εύρος πρέπει ταυτόχρονα να συνοδεύεται από αντίστοιχο βάθος και τεράστια ορμή. Ο συνδυασμός των παραπάνω ιδιοτήτων αποτελούν και τα κυρίαρχα κριτήρια του ψυχισμού του σκύλου.

Αυτό προσπαθούμε να διαγνώσουμε και να αναδείξουμε μέσα από την επιλογή των αγώνων Μ.Ε. Πάντοτε βέβαια σε συνάρτηση με την αποτελεσματικότητα και την ποιότητα. Βέβαια, για να γίνει κατανοητό το πόσο σημαντικό είναι ο ψυχισμός στον αγώνα αυτό, θα αναφέρουμε το παράδειγμα ενός σκύλου με τεράστιο ψυχισμό και ικανοποιητική ποιότητα και ενός σκύλου με τεράστια ποιότητα και ικανοποιητικό ψυχισμό. Στις περισσότερες φορές νικητής μεταξύ τους θα αναδειχθεί ο πρώτος. Η λογική είναι ότι οι σκύλοι οι οποίοι εξωθούν τα τερέν και το ρυθμό στα άκρα, έχοντας ταυτόχρονα τη δυνατότητα να εντοπίσουν τα θηράματα, τότε είναι λογικό να θεωρούμε ότι οι ίδιοι αυτοί σκύλοι διαθέτουν σε υπερθετικό βαθμό και όλες τις υπόλοιπες ιδιότητες, που απαιτούνται για να ολοκληρώσουν επιτυχημένα έναν εντοπισμό θηράματος.

Άρα πρόκειται για άτομα με τεράστια φυσικά προσόντα, υψηλότατη εκπαιδευσιμότητα, εκπληκτική μύτη και κορυφαία αίσθηση θηράματος. Αυτά τα προσόντα υπάρχουν κυρίως στα κορυφαία άτομα των αγώνων Μ.Ε.

Μέχρι ενός σημείου αυτά είναι απολύτως σωστά. Βέβαια, εδώ πρέπει να πούμε ότι η πλειονότητα των σκύλων που γεμίζουν τα προγράμματα των αγώνων Μ.Ε. παρουσιάζουν αρκετές ελλείψεις τόσο στην ποσότητα, όσο και στην ποιότητα των ιδιοτήτων αυτών.

Οι συστηματικοί εκτροφείς στην προσπάθειά τους να βελτιώσουν τις αγαπημένες τους φυλές, παρακολουθούν μετά μανίας τους αγώνες Μ.Ε. ψάχνοντας να βρουν τα άτομα αυτά που διαθέτουν κάποιες ιδιότητες σε υπερθετικό βαθμό και οι οποίες τους ενδιαφέρουν να τις μεταβιβάσουν στη δική τους γραμμή αίματος. Έτσι βελτιώνουν τις νεότερες γενιές σε σχέση με τις προηγούμενες.

Με βάση αυτή τη φιλοσοφία η Μ.Ε. για όλα αυτά τα χρόνια αποτελεί το εργαστήριο ενός κυνοφιλικού πειραματισμού και έχει δώσει μια τεράστια ώθηση τις φυλές. Επίσης, αποτελεί τον κορυφαίο στίβο όπου όλοι οι συστηματικοί εκτροφείς ενδιαφέρονται να παρουσιάσουν τα σκυλιά τους ώστε να καταξιώσουν τη δουλειά τους.

Η λογική είναι απλή. Όταν μπορείς να γεννήσεις ένα σκύλο πρωταθλητή Μ.Ε., αυτό σημαίνει ότι είναι εξαιρετικά ευκολότερο να γεννήσεις ένα κοινό κυνηγετικό σκύλο. Έτσι λοιπόν διαμέσου της Μ.Ε. διαφημίζονται οι κορυφαίοι εκτροφείς.

Η επί σειρά ετών προσήλωσης μιας μεγάλης ομάδας ανθρώπων στους αγώνες Μ.Ε. είχε πράγματι σαν συνέπεια τη σημαντική εξέλιξη των αγγλικών φυλών. Τραβώντας τα όρια της κυνοφιλικής εξέλιξης η Μ.Ε. καταρχήν αυτοεξελίχθηκε. Και ενώ αρχικά και για αρκετές δεκαετίες η Μ.Ε. είχε ένα εύρος 200-250 μέτρων, την τελευταία 15ετία τα όρια αυτά ξεπεράστηκαν. Η εμφάνιση κάποιων χαρισματικών σκύλων καθώς και ο ανταγωνισμός των κορυφαίων κυναγωγών, οι οποίοι άρχισαν όχι απλά να παρουσιάζουν αλλά να οδηγούν τους σκύλους, οδήγησε στη σημερινή πραγματικότητα όπου οι αποστάσεις αυτές ορίζουν πλέον τα κατώτερα όρια μιας παρουσίασης.

Μεγαλώνοντας η Μ.Ε. οδήγησε πολλά άτομα που δεν μπορούσαν να σταθούν στο νέο επίπεδο, στην Έρευνα Κυνηγίου, με συνέπεια να μεγαλώσει και αυτή. Αποτέλεσμα; Ολόκληρη η αλυσίδα που καταλήγει στον κυνηγετικό σκύλο πραγματικά ανέβηκε πολλά επίπεδα.

Κανείς λοιπόν δεν μπορεί και δεν πρέπει να υποτιμήσει την αξία των αγώνων αυτών. Σε καμία όμως περίπτωση δεν μπορούν να θεωρηθούν και η πανάκεια που θα λύσει όλα τα προβλήματα. Δεν είναι δυνατόν όλα τα χαρακτηριστικά του κορυφαίου κυνηγετικού σκύλου να βελτιωθούν μόνο μέσα από τη Μ.Ε. Η άποψη αυτή, η οποία φαίνεται να κερδίζει έδαφος τα τελευταία χρόνια, έχει μάλλον κενά. Αν ίσχυε κάτι τέτοιο, τότε είναι βέβαιο ότι θα είχαν καταργηθεί όλοι οι υπόλοιποι τύποι αγώνων. Όπως όμως όλοι ξέρουμε, κάτι τέτοιο δεν προβλέπεται να συμβεί σύντομα. Αντιθέτως, νέοι τύποι αγώνων σχεδιάζονται με σκοπό να επιτευχθεί η ακόμα καλύτερη χαρτογράφηση των ιδιαίτερων χαρακτηριστικών του κυνηγετικού σκύλου.

Καλό είναι λοιπόν να αποφεύγονται οι απόλυτες γενικεύσεις του τύπου «ζευγαρώστε με ένα σκύλο Μ.Ε. για να αποκτήσετε ένα κορυφαίο κυνηγόσκυλο».  Κάτι τέτοιες απόψεις είναι υπεραπλουστευμένες, αφελείς και μάλλον επικίνδυνες.

Αν η συνταγή αυτή είχε την αντίστοιχη επιτυχία με την οποία οι υποστηρικτές της την προτείνουν, τότε θα ‘πρεπε τουλάχιστον οι ίδιοι να έχουν να μας δείξουν πλήθος σπουδαίων σκύλων που απέκτησαν με τον τρόπο αυτό. Μάταια όμως. Συνήθως δεν έχουν ούτε ένα καλό κυνηγόσκυλο να μας δείξουν και αρκούνται να αναφέρονται σε κάποια μεμονωμένα παραδείγματα άλλων, οι οποίοι εφάρμοσαν επιτυχημένα την παραπάνω μέθοδο, για να μπορέσουν να στηρίξουν την «ανακάλυψή» τους. Έτσι αναφέρονται στο τυρί και ξεχνούν να μιλήσουν για τη φάκα.

Εδώ θα πρέπει να σταθούμε σε κάποιες από τις αρνητικές επιπτώσεις που επέφερε η Μ.Ε. στα σημερινά κυνηγόσκυλα και να προσπαθήσουμε να τα ερμηνεύσουμε. Φαινόμενα των καιρών μας ολοένα και πιο συχνά είναι το κυνηγόσκυλο που δεν κυνηγάει, φέρμα που δεν φερμάρει, το σκυλί «απόλυτος αθλητής» που κατεβάζει ρολά σε 2 ώρες, το πουλόσκυλο που μαγεύεται στη θέα μιας πεταλούδας, ο αεροθήρας ο οποίος κινείται με τον αέρα στην πλάτη, καθώς και άλλα παράδοξα.

Στον αντίποδα των μεμονωμένων επιτυχημένων περιπτώσεων υπάρχουν όλα τα παραπάνω συχνότατα φαινόμενα για τα οποία κανείς δεν αναφέρεται και κανείς δεν μαθαίνει. Είναι σίγουρο ότι θα μάθουμε όλοι για τους πέντε γιους πρωταθλητές ενός «γενάρχη». Δεν θα γίνει ποτέ όμως κουβέντα για το τι συνέβη με τα υπόλοιπα 2-3 χιλιάδες παιδιά που προέκυψαν από τα 300-500 ζευγαρώματα που έκανε ο ίδιος αυτός σκύλος.

Χαρακτηριστικό είναι ότι δύο χρόνια πριν διαβάζαμε για το ιταλικό ντέρμπι ότι το 1/3 των νέων σκύλων που συμμετείχαν στα πόιντερ, ήταν παιδιά του ίδιου σπουδαίου πατέρα. Πέρασε όμως σχεδόν απαρατήρητο ότι κανένα από αυτά δεν κέρδισε. Πολύ δε πιο σημαντικό είναι το γεγονός ότι δύο χρόνια μετά κανένας από τους υπεράριθμους και πολλά υποσχόμενα διαδόχους δεν έχει παραμένει στους αγωνιστικούς στίβους για να μας θυμίζει κάτι από την αίγλη του πατέρα του. Παραδείγματα αντίστοιχα με αυτό, πολλά. Καλό είναι να είμαστε προσεκτικοί στη χρήση του όρου «γενάρχη», καθώς και στη χρήση των σκύλων Μ.Ε. στην αναπαραγωγή. Πολλά από τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι αγγλικές φυλές σήμερα έχουν τις ρίζες τους εκεί.

Οι λόγοι πολλοί και διάφοροι. Καταρχήν ξεκινώντας από τη φιλοσοφία των αγώνων Μ.Ε. οδηγηθήκαμε από το σκύλο που κυνηγάει τρέχοντας, στο σκύλο που τρέχει κυνηγώντας. Άρχισε αργά αλλά σταθερά πρωταγωνιστικό ρόλο να παίζει το τρέξιμο. Όσο περισσότερο, τόσο καλύτερα. Ας μην ξεχνάμε όμως ότι η τεράστια νοοτροπία με την ανισορροπία απέχουν ελάχιστα.

Τα δε όρια μεταξύ τους, τις περισσότερες φορές δυσδιάκριτα. Όσο για το αποτέλεσμα;  Έρχεται κι αυτό με τα χρόνια. Είναι δεδομένο ότι ένας σκύλος που «πατάει» τόπο κάποιες φορές θα βρει. Τότε το αποτέλεσμα θα είναι μεγάλο, καθώς και η ανταμοιβή. Αξίζει και ο ιδιοκτήτης να πληρώνει και ο κυναγωγός να δουλεύει για 2-3 χρόνια για να αρχίσουν αμφότεροι να θερίζουν τους κόπους και τα έξοδά τους. Φυσικά και οι εκτροφείς αντίστοιχα, εφόσον το σύστημα αξιολόγησης και το φιλοθεάμον κοινό θέλει τέτοιους σκύλους, γιατί να ενδιαφερθούνε για κάτι άλλο; Έτσι φτάσαμε στο σκύλο κυρίως «τρέχει».

Ένα άλλο «προσόν» είναι το αδιάκοπο της έρευνας. Ένας σκύλος-κυνηγός με ευκολία στα πουλιά, κινδυνεύει να κάνει λάθος σε κάποιες «ζεστές» θέσεις, να χρεωθεί με λευκές φέρμες και να μειωθεί η αξιολόγησή του. Σαν συνέπεια προτιμούνται σκύλοι οι οποίοι να είναι «κάπως» δύσκολοι στα πουλιά. Οι κυναγωγοί θα διορθώσουν αυτά τα «προβληματάκια» και τα αποτελέσματα θα έρθουν. Το εάν βέβαια σε βάθος κάποιων γενεών οι διάδοχοι του «γενάρχη» αυτού δεν θα φερμάρουν καθόλου, αυτό δεν δείχνει να ανησυχεί κανέναν.

Φυσικά, όσο λιγότερο δουλεύει η μύτη, τόσο περισσότερο ενεργοποιείται το μάτι. Έτσι ο σκύλος ο οποίος χάνεται στον ορίζοντα, γιατί ένα αεροπλάνο προκάλεσε την προσοχή του, μάλλον σαν καλό ακούγεται. Μετά από χρόνια δουλειάς και αρκετές σκοτωμένες πέρδικες στις χώρες της ανατολικής Ευρώπης και των Βαλκανίων, σε πολλές περιπτώσεις θα οδηγήσουν στο επιθυμητό αποτέλεσμα.

Πόσα βέβαια παιδιά αυτού του «τράιλερ» θα μαγεύονται στην παρουσία μιας λιβελούλας και θα μένουν ασυγκίνητα στα κοπάδια των πεδινών που θα ξεσηκώνουν καθώς καταδιώκουν τα έντομα, είναι επίσης κάτι που δείχνει να μην ενδιαφέρει πολλούς.

Υπάρχουν και πολλά άλλα που μπορούμε να αναφερουμε, όμως εδώ δεν είναι στόχος να καταδικάσουμε την προσφορά της Μ.Ε. Κάθε άλλο. Την πιστεύουμε, την υποστηρίζουμε και την υπηρετούμε. Εδώ στόχος μας είναι να ενημερώσουμε και να προβληματίσουμε όλους όσους θέλουν να κατευθυνθούν χωρίς μεγάλη σπουδή σε ένα διάσημο σκύλο Μ.Ε. προκειμένου να ζευγαρώσουν τη σκύλα τους. Είναι καλό να γνωρίζουμε ότι μαζί με τα θετικά η Μ.Ε. έφερε και κάποιες «ανεπιθύμητες ενέργειες».  Όλοι όσοι παρακολουθούν από κοντά τα δρώμενα, αυτά τα γνωρίζουν και υπάρχουν και κάποιοι που κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου.

Οι παρενέργειες αυτές από τους περισσότερους δυστυχώς δεν αντιμετωπίζονται συστηματικά. Αυτό συμβαίνει γιατί καταρχήν οι κριτές τις περισσότερες φορές δεν έρχονται αντιμέτωποι με τα προβλήματα, μιας και οι σκύλοι όταν πλέον παρουσιάζονται, τα περισσότερα τα έχουν λύσει.

Οι κυναγωγοί κυρίαρχα ενδιαφέρονται για τα μεγάλα και δευτερευόντως για τα πολλά αποτελέσματα. Έτσι, παλεύουν πολλές φορές υπεράνθρωπα και εξαντλητικά ώστε ένας σκύλος που υπόσχεται καριέρα να ξεπεράσει τα προβλήματά του και να ικανοποιήσει τους στόχους τους.

Το γεγονός όμως ότι ένας σκύλος τελικά εμφανίζεται άρτιος αγωνιστικά, αυτό δεν συνεπάγεται ταυτόχρονα ότι είναι και άρτιος γονιδιακά. Φυσικά και οι εκτροφείς κυρίως της Ιταλίας, οι οποίοι οδηγούν τη διεθνή αγωνιστική κυνοφιλία έχουν και αυτοί τις ευθύνες τους.

Η εκτροφική τους φιλοσοφία είναι αντίστοιχη. Καλύτερα ένας σπουδαίος σκύλος παρά δεκάδες μεγάλα κυνηγόσκυλα. Η αναγνώριση που θα φέρει ο πρώτος είναι πολύ μεγαλύτερη και από αυτή που θα φέρουν εκατό σπουδαία κυνηγόσκυλα.

Δευτερευόντως μιας και οι περισσότεροι στην Ιταλία κυνηγάνε θηράματα εκτροφείου ή ασχολούνται κυρίως με την αγωνιστική κυνοφιλία, δεν έχουν ιδιαίτερο λόγο να ανησυχούν εάν τα «υποπροϊόντα» της εκτροφής τους δεν μπορούν να φέρουν ούτε τον τίτλο του επαρκούς κυνηγόσκυλου.

Γι’ αυτό και τα τελευταία χρόνια βλέπουμε ορδές παιδιών πρωταθλητών που κινούνται στη μετριότητα, ενώ γίνονται ολοένα και πιο σπάνιες οι περιπτώσεις όπου δυο ή τρία αδέρφια από την ίδια γέννα, κάνουν σπουδαίες καριέρες.

Ελάχιστοι εκτροφείς διασώζονται από την κατάντια αυτή και εξακολουθούν να διατηρούν υψηλούς μέσους όρους ικανότατων κυνηγόσκυλων.

Στη χώρα μας όμως κυρίαρχα μας ενδιαφέρει το ποιοτικό κυνηγόσκυλο. Έτσι καλό είναι να γνωρίζουμε τους ενδεχόμενους κινδύνους της επιλογής ενός σκύλου Μ.Ε. ως επιβήτορα για την απόκτηση ενός σπουδαίου κυνηγόσκυλου. Απαραίτητη προϋπόθεση για μια τέτοια απόφαση είναι να μπορούμε να παρακολουθούμε από πολύ κοντά την πορεία των σκύλων αυτών.

Σημαντικό είναι να έχουμε ολοκληρωμένη και προσωπική εικόνα για τους γονείς των υποψήφιων επιβητόρων.

Ακόμα καλύτερα είναι να εξετάσουμε και τυχόν παιδιά τους, εφόσον ήδη υπάρχουν.

Μια στατιστική καταγραφή των χαρακτηριστικών της γενεαλογίας των ατόμων που προσέλκυσαν το ενδιαφέρον μας είναι πέρα για πέρα αναγκαία.

Τέλος, καλό είναι τα κουτάβια που θα γεννηθούν από ένα τέτοιο ζευγάρωμα να δοθούν στους νέους ιδιοκτήτες μετά τους 6-8 μήνες έτσι ώστε να έχουμε τη δυνατότητα να διαγνώσουμε κάποια σημαντικά ελαττώματα και να αποφύγουμε να φορτώσουμε τα λάθη της δικής μας επιλογής σε έναν άλλο άνθρωπο.

Εάν δεν έχουμε τη δυνατότητα να κάνουμε όλα τα παραπάνω, τότε καλό είναι το έργο αυτό να το αφήσουμε στους επαγγελματίες εκτροφείς, οι οποίοι μετά από πολλά χρόνια δουλειάς, παρατήρησης και αναζήτησης μπορούν να διασφαλίσουν ένα ικανοποιητικό αποτέλεσμα.

Φυσικά αναφέρομαι μόνο σε αυτούς οι οποίοι έχουν κερδίσει αυτή την καταξίωση μέσα από τους σκύλους που έχουν γεννήσει, τόσο σε ποσότητα, όσο και σε ποιότητα και όχι σε αυτούς των οποίων η εκτροφή «έλαμψε» από τη γέννηση ενός ή δύο καλώς σκύλων.

Δυστυχώς όπως όλα τα «εργαλεία» έτσι και η Μ.Ε. χρειάζεται ικανά και έμπειρα «χέρια» για να τη χειριστούν, ώστε να παραμένει ωφέλιμη.

Σε αντίθετη περίπτωση τα αποτελέσματα μπορεί να είναι από απογοητευτικά έως ολέθρια.

<< Έναρξη < Προηγούμενο 1 2 Επόμενο > Τέλος >>
Σελίδα 1 από 2